Dziś jest , imieniny obchodzą:

Weekend za miastem

Wiosenna pogoda i dłuższe dni obudziły w nas potrzebę kontaktu z naturą. Oboje z Jackiem, a i Pawełek też, potrzebowaliśmy wystawić nasze blade i zmęczone po zimie buźki na słońce. Każdy, kto mieszka w Belgii i przez większą część roku spogląda na szaro-grafitowe, pochmurne niebo, wie, jak bardzo potrzeba człowiekowi promieni słonecznych i cennej dla zdrowia witaminy D. Podążając wzorem rodowitych mieszkańców tej ziemi, postanowiliśmy skorzystać z długiego majowego weekendu i wybrać się za miasto.

 

Przygotowania do wyjazdu rozpoczęliśmy dwa tygodnie wcześniej, co wydawało nam się bardzo rozsądnym terminem, bo przecież to już nie pora zimowych wypadów na śnieg lub na słońce, a też jeszcze nie czas letnich wyjazdów wakacyjnych. Jakie było nasze zaskoczenie, gdy wszystkie hotele na belgijskim wybrzeżu, o dobrym standardzie i w przystępnej cenie, były już zarezerwowane. Spróbowaliśmy w górach – to samo. Postanowiliśmy spróbować szczęścia w prywatnych kwaterach – zwanych z angielskiego Bed and Breakfast – ale i tu nie było łatwo: albo nie chcieli z dzieciakiem, albo nie było już miejsca ,albo znów za drogo jak na naszą przeciętną raczej kieszeń. Zadzwoniłam do mojej dawnej sąsiadki Irenki, zawsze wyjątkowo dobrze poinformowanej niezależnie od zagadnienia, z pytaniem o jakieś przyjemne miejsce na weekend rodzinny, najlepiej nad morzem. I okazało się, że dobrze zrobiłam! Ta wyjątkowa kobieta nie tylko znała odpowiednie miejsce i miała namiary do właścicielki, ale też okazało się, że prowadząca tę kwaterę pani, to serdeczna znajoma Irenki ze szkolnych lat i z pewnością znajdzie nam jeszcze jakiś pokoik. Zadzwoniłam bezzwłocznie do pani Alinki i okazało się, że powołując się na moją dawną sąsiadkę, bez problemu zarezerwowałam małą garsonierę, zwaną tutaj studio, na nasz wyczekiwany weekend. Jak się potem okazało, istnym szczęściem było to, że nie było dla nas miejsca w hotelu. Nigdy byśmy się bowiem nie pomieścili w mini pokoiku razem ze wszystkimi rzeczami, które zabraliśmy…

Wiadomo, że wyjazd z maluchem wymaga zabrania dodatkowych rzeczy, bez których dorosły człowiek może się spokojnie obejść. Na kilka dni przed naszym weekendem w Ostendzie, przygotowałam listę rzeczy do zrobienia, kupienia i zabrania w podróż. Jacek chwycił się za głowę, gdy zobaczył moje zapiski i zapytał tylko, czy ten szkrab pełzający po ziemi rzeczywiście tego wszystkiego potrzebuje. Przestudiowałam moje notatki i odpowiedziałam, że tak i że w dodatku to jest niezbędne minimum. Małżonek wybuchnął śmiechem i powiedział, że on ani połowy z tego nie miał, gdy za młodu jeździł z rodzicami rozklekotanym Polonezem na Węgry i do Bułgarii. Skwitowałam jego komentarz stwierdzeniem, że to były inne czasy i nam się o wielu rzeczach nawet nie śniło, co nie znaczy, że mamy tego pozbawiać własne dziecko. Bierzemy wszystko i koniec! Bo jak mówiła św. pamięci babka Łucja: Lepiej dźwigać niż ścigać, najpierw zostawić rzeczy w domu – niepotrzebne nikomu, a potem krocie płacić i dać się innym bogacić, bo się z chałupy nie zabrało, choć pod ręką wszystko miało. Jako że babka nieboszczka zawsze we wszystkim rację miała, o czym się już niejednokrotnie przekonałam, postanowiłam zrobić po swojemu i spakować wszystko, co uznałam za konieczne na nasz weekend nad morzem.

I tak w dzień wyjazdu, do bagażnika naszego poczciwego auta, Jacek upchnął: dwie wielkie walizy z ciuchami (jedna z moimi i jego rzeczami, druga z Pawełka ubrankami i śpioszkami na zmianę), pudło pampersów i dwie paczki chusteczek do wycierania pupy, dwie torby z kosmetykami (moimi i maluszka, w której był m. in.: puder, termometr, dwa różne środki na zbicie gorączki, syrop na kaszel, maść na otarcia, waciki, pałeczki dziecięce do uszu, maść na kaszel, płyn do kąpieli dla dzieci i szampon nieszczypiący w oczka, balsam do ciała, homeopatyczne kapsułki do picia w celu złagodzenia bólu u ząbkującego malucha oraz maść do nacierania obolałych dziąseł), wózek, kołderka chroniąca od wiatru i mrozu, śpiworek nocny, przeciwdeszczowa pelerynka na wózek, łóżeczko składane z materacykiem i wanienka. Do tego, zabraliśmy także koszyk z jedzeniem, w którym znalazło się m. in. mleko w proszku, słoiczki z kompocikiem i papkami obiadowymi – na wszelki wypadek, gdyby trzeba było Pawełka dożywić – podgrzewacz do mleka i jedzenia, butelki, smoczki, chusteczki higieniczne i śliniaczki. Była jeszcze także torba z zabawkami, książeczkami i pluszakami oraz przytulanka naszego synka w postaci niebieskiego króliczka.

Muszę przyznać, że po zapakowaniu nasze auto bardziej przypominało cygański tabor wędrujący szlakami Europy z całym swoim dobytkiem niż samochód gotowy na rodzinną przejażdżkę weekendową. Jacek zażartował, że na dłuższy nasz wyjazd, na przykład na wakacje, będzie musiał wypożyczyć małą przyczepkę, bo nie wyobraża sobie, jak wszystko pomieścić, jeśli dojdą jeszcze dmuchane materace i kaczka do pływania, koce na plaże, wiaderka, łopatki itd. Dodał, że nawet bagażnik na dachu nie pomoże, jedynie przyczepka albo najlepiej od razu ciężarówka. Rozśmieszyło mnie to bardzo i zaczęliśmy chichotać jak małe dzieci. Pawełek przyłączył się do naszego radosnego nastroju i głośno rechotał, choć nie wiedział przecież, z czego się tak śmiejemy. W końcu wyruszyliśmy nad morze, ciesząc się z bycia razem, z dobrej prognozy pogody i z kilku dni wolnych, które mogliśmy spędzić poza domem. Poczułam się bardzo szczęśliwa. Miałam obok siebie dwie najbardziej ukochane na świecie istoty, z którymi mogłam po prostu być. Wszyscy byliśmy zdrowi i w sumie nic nam więcej nie potrzeba było. Właśnie to zapewne miała na myśli św. pamięci babka Łucja, gdy mówiła: szczęścia w ludziach – nie w rzeczach – upatrywać trzeba, bo w bliskich nam istotach – największy dar nieba… I jak zawsze, nie myliła się…

Anna Karska

Polecamy

W dzisiejszym numerze przedstawiamy Państwu drugą część rozmowy o problemach związanych z zaburzeniami lękowymi z Doktorem Tomaszem Jaroszewskim - od strony medycznej i farmakologicznej i Doktor Urszulą Żok-Jar

Siedziałem na mostku z wędką, zadzwoniła komóra, odezwał się koleżka. Zapowiedział, że niebawem dołączy, spytał, co przywieźć. – Weź coś na ciepło do jedzenia, bo zdaje się, że nie biorą – poskarżyłem się. Usłyszałem potwierdzenie, rozłączył się.

Większości ludzi cierpiących na nadciśnienie nie można zidentyfikować przyczynowo. Takie nadciśnienie nazywa się pierwotnym lub samoistnym. Jest ono uwarunkowane genetycznie i w żadnym razie nie jest spowodowane czynnikiem zewnętrznym u danej osoby.

O czym marzy dziewczyna, gdy dorastać zaczyna, wie każdy. A marzenia o przystojnym księciu z bajki przybierają na sile z wiekiem, zwłaszcza gdy 30-tkę ma się już dawno za sobą, a zegar biologiczny zaczyna coraz intensywniej tykać.

1. Licencja wędkarska

Licencja wędkarska jest obowiązkowa. Istnieją dwa rodzaje licencji:

Peelingi na bazie ziół są stosowane już od dawnych lat. Bio peeling to właśnie metoda oparta na recepturze ziołowej. W ich skład wchodzą mieszaniny ziół o działaniu złuszczającym i regenerującym skórę.

23 czerwca Brytyjczycy zagłosowali za opuszczeniem struktur unijnych. W referendum uczestniczyło 72,2 proc. uprawnionych do głosowania, z czego 51,89 proc.

Podział urlopów w naszej firmie nie był w tym roku dla mnie zbyt łaskawy. Okazało się, że nie mogę – jak dawniej – uwolnić się na miesiąc latem i wyjechać w siną dal.

Odrzucenie spadku często jest jedynym wyjściem w celu uniknięcia długów spadkowych, które często przewyższają wartość samego spadku.

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Dzień Dziecka 2012
  • Mini galeria 04
  • Miss Fitness
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Budki Suflera
  • Ani Mru Mru
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Krakus
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Gimnazjalistów

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices