Dziś jest , imieniny obchodzą:

Goździk nielecące oczka

Temat wspomnień z PRL-u rodzi bezlitosne konsekwencje; jeśli marzec, to - wiadomo - powinien być goździk i rajstopy na Dzień Kobiet. Odstąpimy jednak od tych, wielokrotnie zresztą przywoływanych, parcianych ikon polskiego socjalizmu. Dziś, owszem, będzie o kobietach, ale zwrócimy się bezpośrednio ku propagandzie z czasów, w których słowo „gender” było jeszcze nieznane, a słowo „dama” już odchodziło do lamusa historii, nie mieszcząc się w nowym, wspaniałym świecie. Świecie budowanym przez państwo robotników i chłopów. Brrr...

 

Socjalistyczna polska powojenna kobieta przedstawiana była bardzo konsekwentnie; żadnej pracy się nie bała, rywalizowała z facetami w fabryce, na polu, w czytelni i w ogóle sprawiała wrażenie sportsmenki z późniejszego NRD. Jej kobiecość była ukrywana, spowijana w mundury, kombinezony, fartuchy. Spójrzmy na plakat „Młodzieży, naprzód do walki o szczęśliwą socjalistyczną wieś polską”. Po pierwsze - toż to jest facet z lokami! Włosy i krawat powiewają, na ustach czai się uśmiech wampira, zasuwa toto gdzieś na Ursusie - kobieta jak facet, wilkołak na traktorze! Ale, ale - nie było miejsca na plakacie na jakikolwiek seksapil; dosiadając trzęsącego się i ryczącego potwora, żniwiarka spódnicę nosi grzecznie - poza kolana. Partia czuwała, żeby przodownikom pracy durne myśli po robocie do głowy nie przyszły!

Są jednak, niestety, kobiece zgniłki z uprzedniej epoki, a już - co najmniej - kobiety nieświadome zagrożeń nowych czasów i obyczajów. Dziś wiadomo, że to faceci są najbardziej zapalczywymi plotkarzami, ale wtedy odium to spadało na kobiety! „Plotki zagrażają porządkowi w rodzinie, niszcząc państwo socjalistyczne”. Zauważmy wydźwięk tego hasła: oto rodzina jest wartością nadrzędną, jest „podstawową komórką społeczną”, jest tworem, który należy chronić! A plotkowanie (ładna paniusia do ładnej paniusi) to zagrożenie porządku, czyli rozbijanie rodzin! Dzisiejsze feministki grzmią, jak to widzą! 

Kolejny plakat wprowadza w nielichą konfuzję. „Kuchnia moją twierdzą, wzorowa kobieta jest chlubą państwa polskiego” - głosi podpis i nawet (również dzisiaj) mało który facet chciałby z taką tezą dyskutować. - Proszę bardzo, kochanie, to Twoja twierdza, realizuj się... - byśmy powiedzieli. Tyle, że przedstawiona dziewczyna z plakatu w chustce w grochy wcale nie chce niczego ugotować, niczego posprzątać, ona nic - tylko łypie groźnie i pokazuje gest Kozakiewicza, czyli, przepraszam, „takiego wała”. Znaczy się - co?! Obiadu nie będzie czy jak? Kuchni tam zresztą nie widać, ale za to po jej oczach i zaciętej gębie widać, że jak ścierą przez mordę przejedzie (te bicepsy), to się mąż krwią serdeczną tylko obsmarka. I jeszcze ma odznakę jakąś na kołnierzyku. Strach! Uciekamy w te pędy.

Ale zostajemy, przynajmniej początkowo, na terytoriach kuchenno-aprowizacyjnych. Plakat radzieckiej produkcji filmu: „Zuch dziewczyna” przedstawia nam enigmatycznie i sfinksowato uśmiechniętą kuchtę taszczącą pięćdziesiąt talerzy. Uśmiech ma bardziej nieodgadniony niż to, co Leonardo namalował na twarzy Mony Lisy! Na dodatek na ścianie za nią kładzie się czarny cień, ni to postać, ni to profil jakiegoś wroga, słowem - nastawiamy się na kino akcji ze zmywakiem półautomatycznym w tle. Od widoku samego plakatu ciekawość wzrasta. Zuch dziewczyna. A znowuż obok mamy polską zuch dziewczynę, ale - przyznajmy - jednak bardziej rozmemłaną i najwyraźniej bez woli walki z wrogiem. Z perspektywy żaby ujęta, jak pomnik wyglądająca, kielnię w dłoni dzierży, ale patrzy w niebo jak pasterze u Chełmońskiego na obrazie. Łapę prawą ma jak Pudzianowski, kark jak Rambo, ale wzrok na północny wschód skierowany, gdzieś jakby Finlandię zobaczyć chciała.

Teraz gadżeciki gospodyni domowej z czasów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Uwaga, zapnijcie pasy, bo rzecz jest nieprawdopodobna.
I niech nikt teraz nie mówi, że nie było innowacyjnej myśli, ergonomii i w ogóle kombinacji podnoszących poziom życia i ułatwiających pani domu jej obowiązki w kuchni! Siadała rano przy kawie Turek, plastikowe pudełeczko: pyk, pyk, pyk, wszystko wiadomo! Bez smartfona! Inna rzecz, że nie zawsze w sklepie było to, co się zaplanowało! Ale przecież wynalazek (uwaga, te kartoniki były wymienne jak już się wyświechtały) godny Nobla!

Na nic jednakże najsprytniejsze nawet wynalazki, kiedy „w temacie zaopatrzenia” rynek polski borykał się przez 44 lata PRL-u z „przejściowymi trudnościami”. Na prezentowanej fotografii mamy do czynienia z trzema kobietami oraz trzydziestoma kawałkami słoniny drugiej świeżości. Reszta wygląda jak szatnia w prosektorium; gołe haki osadzone na wykafelkowanych ścianach czekają na dostawę, dwie zrezygnowane kobiety kombinują, co by tu ze słoniny na obiad upitrasić. Nieco optymizmu wnoszą tu jedynie dwie niebieskie wagi, lampa u sufitu oraz fakt, że pani ekspedientka prezentuje się w białym, czystym i higienicznym fartuchu.
Jednakże inne obowiązki i satysfakcje miały kobiety w mieście, a inne zgoła - te ze wsi. Plakat „Dobrobyt wsi to dobrobyt miast” http://www.polskaprl.rejtravel.pl/pp/9.jpg pokazuje nam uszczęśliwioną gospodynię wiejską po raz kolejny z męskimi łapami. W dłoniach dzierży wyrywającego się do maciory prosiaka, uśmiech rozlewa się jej po twarzy, że oto, na przednówku w chlewie zdarzył się taki dobrobyt. Co ciekawe, świnie leżą na jakiejś pryczy czy podeście, tak z pół metra nad posadzką, ale to szczegóły i czepiać się nie warto. Warto natomiast spojrzeć na widok za oknem: proszę bardzo! Jest traktor, jest murowany dom czerwoną dachówką pokryty, jest pole rzepaku i dymiące w tle kominy fabryki. Sama radość i sam dobrobyt!

„Kobieta w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ma równe z mężczyzną prawa...” - no, teraz polecieli, teraz mamy do czynienia z nową zupełnie jakością propagandy. Już nie z talerzami garkotłuk, kopciuch z kuchni, co to jest jej twierdzą, już nie na traktorze w spódnicy trzy czwarte! Już na biało, już inżynier, urbanista czy architekt, w tle kopalnia, w tle żurawie skrzypiące, dźwigi jakieś, a ona na południowy zachód spoziera jakby na Austrię. Włosy lśniące, buzia pyzata (wybrzuszenia biustu wciąż nie ma, żeby się nikomu głupawo nie kojarzyło)... Ale, ale - spójrzcie na lewe przedramię! Jakby dorysowane, jakby z innej perspektywy, jakby doklejone przez grafika w zawodzie niewprawnego. I rzecz fundamentalna - ten środkowy palec lewej dłoni! Czyżby grafik doklejając tę rękę, oszukał cenzurę i popularnego dziś „palcowego faka” przedstawił, zaznaczając swój sprzeciw?!
Kolejny plakat to już nie przelewki. Czysta perwersja z Bierutem i Rokossowskim. Już nawet szkoda gadać: ona jakby na kolanach, dwóch zadowolonych gangsterów nad nią, wiechcia trzyma dla niepoznaki, rąk nie widać, wybaczcie Państwo: pornografia podprogowa na dziesięciolecia przed Internetem!
Nie było łatwo w PRL-u kobietom z plakatu, ale miały możliwość podjęcia pracy. I już wtedy władza apelowała o pełne równouprawnienie. Proszę bardzo: zawsze z uśmiechem można być śmieciarzem. Dostanie się drelich, chustkę, miotłę brzozową i wózek... Praca w słońcu i na świeżym powietrzu! Deputat węglowy w pakiecie.
Jednakże nie samym chlebem człowiek żyje, nie samą pracą, traktorem i noszeniem talerzy żyje kobieta. Kobieta ma swoje potrzeby i władza owe potrzeby dostrzegała i - na tyle na ile potrafiła - realizowała. Oto zrzeszone przy „Społem” Ośrodki Praktyczna Pani „uczyły, radziły i pomagały”. Na tejże reklamie widzimy trzy manekiny, dwie krawcowe, jedną elegantkę i pół maszyny do szycia na tle wystrzałowej meblościanki.

Elegantka przymierza sukienkę „za kolana” (ech, wciąż ta skromność!), sukienkę w ciepłych kolorach, krawcowe zaś prezentują się radośnie, choć bez uśmiechu w granatowych kitlach. Oto kuźnia trendów mody, oto odpowiedź na palące potrzeby polskiej kobiety.
Zanim skupimy uwagę na kobiecie z kolejnego plakatu warto zwrócić uwagę na pewne novum. Oto Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze (PTTK) pioniersko wprowadziło postać pozytywnego okularnika! Dotychczas propaganda PRL, rezerwowała okulary wyłącznie dla przedwojennych wyzyskiwaczy i obszarników względnie amerykańskich politycznych złoczyńców, którzy knują jakby tu wykraść tajemnice gospodarcze PRL względnie chociaż zrzucić na „obóz socjalizmu i postępu” bombę atomową. Tu zaś mamy, w ostatnim szeregu, no ale jednak mamy, sympatycznego kolesia w okularach. Nie jest jednak wykluczone, że to zwyczajnie pracownik urzędu bezpieczeństwa bacznie pilnujący, by praworządnie realizowano wezwanie: „wypoczynek i rozrywkę po pracy udostępniają ci wycieczki świąteczne PTTK”. Po raz pierwszy prezentuje się tu dziewczyna z balejażem (żartuję, chustkę ma jakąś taką), ale skupia na sobie uwagę widza i zyskuje pełną, nawet dzisiaj, sympatię. Ma bluzeczkę w paski, czerwony pasek, ma nawet zarys biustu, jednym słowem: kobieca kobieta. Trochę dziwi fakt, że malownicza grupka turystów łącznie z harcerzem to prawdopodobnie Apacze względnie Komancze. Wszyscy czerwonoskórzy pigmentację mają zaburzoną w podobny sposób, ale w końcu kto by się czepiał: słońce czerwcowe ich pochlastało, kiedy to na pace odkrytej ciężarówki (w tle) jechali na biwak.
No jak, dziewczyny?! Chcecie jeszcze goździka i rajstopy nielecące oczka?

Polecamy

Wywiad z Dave Deruytter, Head of Expatriates & Non Residents ING Belgium

„Wzdłuż kolii
diament za diamentem,
toczy się kurant migotów.
Zła to magia,
tęczowa, lecz chciwa”.
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
–„O brylantach”)

 

Współczesna kuchnia nie jest już pomieszczeniem gospodarczym, do którego gości się nie wpuszcza. To już nie tylko rząd szafek (prawie identycznych jak u sąsiada), zlew, lodówka, piec i kawałek blatu. Kuchnia – jak mówią – to serce domu.

Oto badanie Polaków na reprezentatywnej próbie. Pytanie: Co-Którym jesteś Polakiem?! Metodologia badań: „co drugi Polak”, „co piąty Polak” wbite w Google. Polityki unikałem.

Co-Drugi-Polak:

 

Czas letniej laby, wyjazdów i remontów dobiegł końca. Wielkimi krokami zaczęła nadchodzić jesień, a wraz z nią powrót do pracy i codziennych obowiązków. W tym roku, początek września był dla mnie jednak zupełnie inny od wszystkich poprzednich.

W dniach 6-8 lutego w Poznaniu odbyły się europejskie targi karpiarstwa i myślistwa. To były moje pierwsze targi w Poznaniu, gdyż dotąd zawsze gościłem w Zabrzu.

Od kilku lat interesuję się coraz bardziej dziedzictwem kulturowym Belgii. Nie myślę tu jedynie o spuściźnie materialnej, takiej jak zabytki architektury czy dzieła sztuki, świadczące o jakże bogatej przeszłości tego państwa. Dziś chciałabym poruszyć niematerialny aspekt sprawy, czyli belgijskie tradycje przekazywane, od dawien dawna, z pokolenia na pokolenie.

Po telefonie od Marka i propozycji wspólnego wyjazdu na łowisko we Francji, nie czekałem zbyt długo na podjęcie decyzji. Zgodziłem się od razu, gdyż taką wyprawę miałem już od dawna w planach, ale, niestety, praca i obowiązki nie pozwalały na to, więc propozycja Marka bardzo mi podpasowała.

Większości ludzi cierpiących na nadciśnienie nie można zidentyfikować przyczynowo. Takie nadciśnienie nazywa się pierwotnym lub samoistnym. Jest ono uwarunkowane genetycznie i w żadnym razie nie jest spowodowane czynnikiem zewnętrznym u danej osoby.

Jako napój istniejący od wielu stuleci, piwo oparło się już niejednemu i nadal możemy się nim cieszyć w czasach współczesnych. Wojny, susze, powodzie, pożary i różne zjawiska gospodarcze towarzyszyły już niejednemu browarowi. Także i teraz branża piwna oparła się kryzysowi gospodarczemu i dalej szykuje się do walki o konsumenta na różnych frontach.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Bal Karnawałowy 2011
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Gimnazjalistów
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Krakus
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 03
  • Miss Fitness

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices