Dziś jest , imieniny obchodzą:

Włóczykij z Biblią, czyli mniej znany wizerunek Van Gogha

W poprzednim numerze „Nowinek” obiecałam Państwu relację z wystawy Vincenta Van Gogha zatytułowanej „Narodziny artysty”, którą aktualnie można podziwiać w walońskim mieście Mons. Relacji jednak, w dosłownym znaczeniu, nie będzie. A jeśli nie będzie, to nie z mojej winy tylko z „przyczyn odgórnych”.

 

Jak obiecałam – tak zrobiłam, czyli wystawę zwiedziłam (chyba się zacznę specjalizować w tzw. „rymach częstochowskich”, które jakoś mi się same cisną). Spisałam skrupulatnie swoje obserwacje, które dorzuciły się do gromadzonych już od pewnego czasu wiadomości. Wychodząc z Muzeum Sztuk Pięknych, zostałam jednak skonfrontowana z niemiłą rzeczywistością: napotkana koleżanka – przewodniczka powiedziała mi, iż wszelkie artykuły na interesujący mnie temat muszą przejść przez swego rodzaju cenzurę, narzuconą przez organizatorów…

Nie ukrywam, że oświadczenie to dało mi trochę do myślenia. Bo my tutaj, proszę Państwa, niby w wolnej Europie i to na dodatek zachodniej, mamy chyba prawo do swobodnego przekazywania informacji – tym bardziej, jeśli jest ona rzetelna… Co innego było w Polsce, jeszcze za „komuny”, kiedy to jakieś partyjne kacyki próbowały podciągnąć tematykę twórczości holenderskiego malarza pod ideologię socrealizmu (i chyba trzeba im przyznać w pewnym stopniu rację).

O Van Goghu słyszeli chyba wszyscy. Nawet ci „nieczytaci i niepisaci” widzieli przynajmniej raz w życiu słynny autoportret z „przyciętym uchem”. Był artystą, żył krótko – ale intensywnie, tworzył głównie przez ostatnich dziesięć lat swojego smutnego żywota, za którego sprzedał publicznie jeden jedyny obraz (1). Nie widzę zbytniego sensu w przepisywaniu biografii artysty, chciałabym jednak zwrócić uwagę na kilka mniej znanych aspektów jego losu, uznanego powszechnie za tragiczny.

Vincent – malarz, urodził się dokładnie (co do dnia) w pierwszą rocznicę śmierci noworodka o tym samym nazwisku i imieniu (2). Od wczesnego dzieciństwa spędzał więc urodziny na cmentarzu w cieniu tego, który teoretycznie powinien być jego starszym bratem. Wychowywał się na wsi, w regionie Groot-Zundert (Holandia), gdzie mógł obserwować ludzi pracujących w polu, stanowiących jeden z tematów jego późniejszej twórczości.

Mieszkał w prezbiterium należącym do kościoła luterańskiego, gdzie jego ojciec (tak jak przed nim jego dziad) sprawował urząd pastora. Od dziecka miał trudny charakter i był słabym uczniem, co nie przeszkodziło mu, w późniejszym czasie, doskonale opanować kilka języków obcych.

Młody Vincent zbliża się do świata muz, handlując dziełami sztuki w galeriach w Hadze, a następnie w Brukseli. Na ten okres przypada początek jego słynnej korespondencji z młodszym o cztery lata bratem – Theo. Następnie przychodzi kolej na pobyt w Londynie, ukoronowany zawodem miłosnym… Nadchodzi czas na kolejne przeprowadzki i podróże […]. Załamany i coraz bardziej uczulony na marną kondycję ludzką, Vincent pogrąża się w lekturze Biblii. Jego religijny ferwor jest tak wielki, iż chce przeznaczyć swoją egzystencję na głoszenie Słowa Bożego. W roku 1878 przyjeżdża do Brukseli, aby „uczyć się na pastora”. Jednak i tu jego zamiar spala na panewce. W kilka miesięcy później – w grudniu – udaje się do zagłębia węglowego na południu Belgii, aby pracować jako protestancki kaznodzieja.

Borinage – bo o tym regionie mowa – to okręg górniczy, w którym bieda nie zna końca. 25-letni predykant (3) wychodzi na spotkanie prostych, ubogich ludzi, którym trzeba pomóc. Zjeżdża do jednej z najbardziej niebezpiecznych kopalni. Opiekuje się rannymi po wybuchu metanu. Głosząc ewangelię, stara się utożsamić z maluczkimi. Zamienia miejskie ubranie na worek na węgiel. Śpi bezpośrednio na podłodze, gdyż łóżko wydaje mu się nieprzyzwoitym luksusem. Przemieszcza się na piechotę, bo szkoda mu (a czasem nie ma) pieniędzy na kolej… Niektórzy traktują to zachowanie jako ekstrawagancję lub manifestację określonych poglądów. Inni – uważają je za jeden z symptomów choroby psychicznej, która przyczyni się do jego samobójczej śmierci w wieku zaledwie 37 lat…

Pobyt Vincenta w Borinage trwał bez mała dwa lata (grudzień 1878 – październik 1880) i, według specjalistów, okazał się decydujący w karierze malarza, który ostatecznie wybrał miedzy pędzlem a Biblią. Temu to okresowi została poświęcona wystawa, którą można obejrzeć w salach BAM w Mons do 17 maja bieżącego roku.

 

1 „Czerwona winnica”, olej na płótnie z 1888, znajduje się aktualnie w Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina w Moskwie;

2 VVG urodził się 30 marca 1853 (zmarł 29 lipca 1890 r w Auvers-sur-Oise, we Francji, strzelając sobie w pierś);

3 Jest to „protestancki kaznodzieja”, przypisy autorki.

Polecamy

Gościłem niedawno w centrum handlowym w Europie zwanej „Zachodnią” i wygląda ono nieco inaczej od tego, z czym mamy zazwyczaj do czynienia podczas wizyt w Polsce. Ta akurat ulica biegła przez ścisły pępek miasta, od rana do nocy okupowana jest przez jak najprawdziwszy targ warzywno-rybno-owocowy, zapachy i smrody mieszają się z gromkim pokrzykiwaniem przekupek zachwalających swoje produkty. I zero sanepidu na dodatek!

Nieodłącznym elementem belgijskiej tożsamości jest piwo. Gdziekolwiek będziemy na świecie, jest to jedno z oczywistych skojarzeń z Belgią. Pomimo niewielkiej powierzchni i liczby ludności w skali globalnej, Belgia jest potęgą w dziedzinie piwa.

Okres wakacyjno-urlopowy dobiega końca, wypoczęci i zrelaksowani możemy zabrać się na nowo do pracy oraz zdobywania wiedzy odnośnie fotografii. W poprzednim naszym spotkaniu zacząłem wprowadzenie do świata filtrów fotograficznych. 

 

Oszuści w Internecie to częste zjawisko w dzisiejszych czasach, którego należy się wystrzegać.

Dziewczyny na walizkach

Mieszkając na co dzień w Belgii, warto choć w wielkim skrócie znać historię tego kraju, aby zrozumieć mentalność jego mieszkańców i uznawany przez niektórych za dziwaczny podział na trzy strefy językowe (flamandzką, francuską i niemiecką).

 

Od kilku lat mieszkam w Belgii i muszę się przyznać, że miałam zdecydowanie więcej czasu na zwiedzanie, kiedy przyjeżdżałam tu jako turystka. Dzięki temu poznałam liczne muzea i ciekawe miejsca w Brukseli, Brugii czy Gandawie.

 

Joanna, lat 27, od 3 lat mieszka w Brukseli. W Polsce, u mamy, bywa raz na rok. Raz w miesiącu dzwoni „kontrolnie”. Powód? Bardzo szybko irytuje się zastaną sytuacją w domu.

Wiosna zaczęła się na dobre, co dla osób mających ogródki oznacza okres wytężonej pracy. Niestety, ja nie należę do fanów grzebania w ziemi i przycinania gałązek.

8-ego września przypada Międzynarodowy Dzień Alfabetyzacji, obchodzony co roku przez państwa ONZ w ramach programów walki z analfabetyzmem.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Dzień Dziecka 2012
  • Miss Fitness
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 04
  • Bal Gimnazjalistów
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Krakus
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Ani Mru Mru
  • Majówka Comblain La Tour 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices