Dziś jest , imieniny obchodzą:

Karnawałowe wspomnienia

Zbliżający się wielkimi krokami karnawał w Belgii to świetna okazja do wspomnień sprzed trzech lat. Każdy, kto mieszka w kraju króla Filipa i królowej Matyldy zapewne słyszał, a może i brał udział w tego typu zabawach, których nieodłącznym elementem są różnorakie stroje i przebrania, często mieniące się złotem i ozdobione piórami. Wprawdzie nie mogą się one równać z pięknem weneckich kostiumów czy tych z Rio de Janeiro, ale i tak gwarantują świetną zabawę.

Mówiąc o karnawale belgijskim, od razu przychodzi na myśli zabawa w Binche (sięgająca tradycją XVI w.) Malmédy, Nivelle czy Beloeil.

Tymczasem ja postanowiłam wybrać się na karnawał w Halle, miasteczku leżącym ok. 10 km od Brukseli. Jak na marzec, było naprawdę ciepło. Znalezienie miejsca parkingowego było nie lada wyzwaniem, ale udało się! Potem spacer urokliwymi uliczkami miasteczka, wśród tłumu roztańczonych ludzi i tych pijących piwo czy wino przy stolikach wystawionych na zewnątrz, żeby dotrzeć do placu pełnego karuzel i atrakcji, zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. Jako że czas nie gonił ani mnie, ani moich najbliższych, wolno zbliżaliśmy się do centrum rozrywek. Tu zatrzymaliśmy się, aby mój syn mógł wykazać się celnością na strzelnicy i wygrać jakąś nagrodę. Poszło mu wyśmienicie, więc w wystrzałowych humorach ruszyliśmy dalej. Tym razem mój ukochany jedynak poszedł do pałacu strachów i na tor przeszkód, którego pokonanie nie było wcale takie łatwe. Po pół godzinie ruszyliśmy dalej.


Minęliśmy karuzele dla najmłodszych (typu słoniki, łabędzie, samochodziki), aby dotrzeć do tych większych. Po chwili naszym oczom ukazało się kilka wielkich karuzel, a ponieważ robiło się już ciemno, dookoła brzmiała głośna muzyka, a my byliśmy podekscytowani atmosferą, podeszliśmy od razu do kasy biletowej. Byłam święcie przekonana, iż przed nami jest karuzela typu „fala”, na której jeździliśmy już niejednokrotnie. Bez wahania siedliśmy z moim synem w fotelikach. Po chwili maszyna zaczęła się kręcić. Wtedy właśnie z przerażeniem dostrzegłam, że to wcale nie „fala” tylko… „shaker”. I tak jak barman energicznie potrząsa shakerem we wszystkie strony, w górę, w dół i na boki, aby dobrze wymieszać wszystkie składniki drinka, tak i karuzela zaczęła swój pokaz. Byłam naprawdę przerażona. Życie przemknęło mi przed oczami, a najbardziej bałam się o mojego syna, który podobnie jak i ja krzyczał. Mnie ze strachu i rozpaczy, że nic nie mogę zrobić, płynęły z oczu łzy. Jazda na karuzeli wydawała mi się nieskończonością. Wprawdzie byliśmy przypięci, ale i tak przeżyłam chwile grozy! I kiedy już miałam nadzieję, iż dzika przejażdżka dobiega końca, odpowiedzialny za tę karuzelę zapytał przez mikrofon: „Do you want more?” („Chcecie więcej?”) i usłyszałam ryk fruwających: „Yesss”. Więc zaczęło się znowu… Tym razem, na szczęście, nie trwało to tak długo. Przez cały ten czas miałam zamknięte oczy i starałam się siedzieć jak najbliżej mojego syna, który jak na 11-latka był wysoki i dobrze zbudowany, co dodawało mi trochę otuchy, że może jednak wyjdziemy z tego cało.


Nadeszła wymarzona chwila i zwariowana karuzela zatrzymała się. Gdy wstawałam z fotelika, moje nogi były jak z waty. Po paru krokach zrobiło mi się tak słabo, że musiałam przysiąść. Czułam się cała ścierpnięta, a mięśnie miałam napięte do granic możliwości. Po paru chwilach poczułam się nieco lepiej i wtedy zobaczyłam, iż karuzela, o której myślałam, popularnie zwana „falą”, była tuż obok „shakera” i wyglądała łudząco podobnie.
Nie chcąc psuć zabawy moim najbliższym, a szczególnie chcąc jakoś wynagrodzić synowi moją bezmyślność, chodziłam potulnie, gdzie tylko chcieli moi dwaj panowie. W duchu jednak modliłam się, żeby jak najszybciej znaleźć się w domu. Następnego dnia planowaliśmy przyjść na paradę, która jest zwieńczeniem karnawału. Niestety, nie było mi to dane… Rankiem obudziłam się z potwornym bólem głowy i sztywnym karkiem. Dosłownie z minuty na minutę czułam się gorzej, aż doszło do tego, iż nie mogłam wykonać najmniejszego (dosłownie!) ruchu szyją i głową, w której czułam pulsowanie.

Nie pozostawało nic innego jak zamiast na karnawał jechać do pobliskiego szpitala. Tam prześwietlenie, kroplówka, zastrzyki rozkurczowe… Diagnoza – silny przykurcz mięśni spowodowany stresem. Wypis do domu… i konieczność zażywania przez dwa tygodnie leków, po których czułam się jak pijana i ciągle spałam. Gdy do tego dodać zakaz prowadzenia auta ze względu na ograniczoną możliwość poruszania szyją i serię masaży przywracających dawną sprawność, można by rzec, iż karnawał 2012 w Halle bez wątpienia na długo pozostanie w mojej pamięci. Tylko, że akurat nie o takich wspomnieniach marzyłam…
Od tego czasu karuzel unikam jak diabeł święconej wody, a obejrzenie pięknej parady w Halle stało się moim udziałem dopiero rok później.

A w związku ze zbliżającym się karnawałem życzę wiernym Czytelnikom wspaniałej zabawy i większej niż moja przezorności przy wyborze atrakcji.

Kaja Adamska

Polecamy

O czym marzy dziewczyna, gdy dorastać zaczyna, wie każdy. A marzenia o przystojnym księciu z bajki przybierają na sile z wiekiem, zwłaszcza gdy 30-tkę ma się już dawno za sobą, a zegar biologiczny zaczyna coraz intensywniej tykać.

Akademia Kultury to projekt zrealizowany 23 listopada przez Centrum Kultury i Edukacji Polskiej PLUS dzięki wsparciu Ambasady RP w Belgii. Głównym założeniem Akademii Kultury było aktywizowanie polskich rodzin do twórczych działań oraz kreatywnego spędzania czasu wolnego.

W związku z wejściem w życie nowej ustawy antyterrorystycznej, każda karta SIM musi zostać zarejestrowana i przypisana do danego klienta. Termin rejestracji upływa 1 lutego bieżącego roku. Kto nie zdąży przed tą datą zarejsetrować swojego numeru – straci go bezpowrotnie.

Pochodzi z Daireaux, miasteczka w prowincji Buenos Aires. Swoją przygodę z motocyklem rozpoczęła w wieku sześciu lat, zarażona pasją przez ojca, który uprawiał czarny sport w latach 70. i 80.

Roger Martin Maluga – wokalista estradowy. Wychowanek Domu Kultury im. Henryka Jordana w Siemianowicach Śląskich. Uczeń Eli Zapendowskiej. Wrażliwość jest jego siłą w życiu, jak i na scenie. Od czterech lat mieszka w Holandii oraz podbija ją muzycznie.

Wygląda na to, że słoneczna pogoda odeszła na dobre i super słoneczne dni we wrześniu skończyły się, wróciliśmy do codziennych obowiązków, szkoła, praca…

Końcówka roku była bardzo intensywna oraz miała pokazać, na co nas tak naprawdę stać. Nadszedł bardzo wyczekiwany mecz z depczącą nam po piętach drużyną Cristal Boys.

Bogna ma mieszane uczucia za każdym razem kiedy wraca z Polski do Belgii. Nie tylko nie jest pewna tego, które z tych miejsc nazwać domem, ale już same emocje są dwojakie.

Najgorszą rzeczą, jaką możemy sobie wyobrazić podczas używania komputera, jest dla nas awaria systemu. Włączamy komputer i ups...Windows nie chce się otworzyć. Niestety, taka sytuacja przytrafiła się również i mnie.

– Tego nie wyrzucaj, jeszcze na pewno się przyda! – gdera mój wiekowy (85 lat), ale wciąż sprawny na wszystkich poziomach, ojciec Stefan.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Dzień Dziecka 2012
  • Mini galeria 04
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Krakus
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Miss Fitness
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Gimnazjalistów
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Koncert Golec u-Orkiestra

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices