Dziś jest , imieniny obchodzą:

(Nie) przesadzaj z przesądami!

Drodzy Czytelnicy! Kolejny rok nam minął „jak z bicza trzasł”. Ani się człowiek nie zdążył obejrzeć, a tu, proszę Państwa, Boże Narodzenie tuż-tuż.

 

Ci, którzy podobnie jak ja, od wielu lat mieszkają w Belgii, wiedzą, że zamieci w drodze na Pasterkę raczej nie zaznamy. Zaproszeni przez „tubylców” do wigilijnego stołu też nie uświadczymy, ani swojskiego barszczyku, ani karpia (chyba, że sami je ze sobą przyniesiemy…). Wszak nie na darmo się mówi:, „co kraj, to obyczaj”. Przez analogię, można by również powiedzieć: „co kraj, to wierzenia”, chociaż się już tak ładnie nie rymuje.
W październiku rozpoczęłam mini-cykl artykułów poświęconych gusłom i zabobonom w Walonii. Myślę, że szkoda by było ten temat zamknąć, nie omawiając (chociażby pobieżnie) lokalnych przesądów związanych z Bożym Narodzeniem.
I tak, wiele lat temu, w wigilijny wieczór, moja przyjaciółka – Elżbieta, nakłoniła mnie do wystawienia na parapet talerzyka zawierającego kilka nieprzypadkowych akcesoriów. W ich skład wchodziły chleb, woda, świeczka i pieniądze. Nawet zarzuciła mi przesadną oszczędność, dokładając kilka monet z własnej kieszeni. „To, żebyś więcej w przyszłym roku miała” – rzekła z uśmiechem.

Warto bowiem wiedzieć, że w zamierzchłych czasach wierzono, iż woda wystawiona na dwór w wigilijną noc nabierała magicznych właściwości. Używano jej w ciągu nadchodzącego roku, jako „lekarstwa do użytku wewnętrznego” zarówno dla ludzi, jak i zwierząt domowych. Skrapiano nią również krąg wokół gospodarskiego obejścia, aby odpędzić przerażające strzygi i bardziej przyziemne szkodniki.
Podobnie było z osolonym chlebem, którego cała rodzina musiała skosztować, aby uzyskać błogosławieństwo na cały rok. Zaznaczę przy tym, że nie był to chleb poświęcony przez księdza, tak jak nasz opłatek. W Walonii uważano, iż w wigilię samo Dzieciątko Jezus osobiście błogosławi każdy przedmiot, który spędzi tę noc na otwartym powietrzu (żeby nie powiedzieć – w plenerze).
W niektórych regionach po dziś dzień rolnicy wystawiają przed drzwi obory naręcza siana, które później dają bydłu, aby w ten sposób uchronić je od bolesnego gromadzenia się gazów w przewodzie pokarmowym (fachowo to się chyba „meteoryzm” nazywa).

W wigilijną noc umieszczano także przed kurnikiem owies. Takowy zabieg miał chronić drób przed borsukami. Inna wersja tego gusła mówi, iż kura, która sobie taki „poświęcony” owies dziobnie, nie pójdzie znosić jajek na terenie sąsiada.
Szperając w przeróżnych materiałach źródłowych, nie znalazłam żadnych informacji dotyczących zwierząt mówiących ludzkim głosem. Dowiedziałam się natomiast, że w wigilię:

  • ewentualne pianie koguta przepowiada ceny zbóż na nadchodzący rok (skojarzyło mi się to z Paulem – ośmiornicą typującą wyniki meczów piłki nożnej…);
  • jajka zniesione w tę właśnie noc powinny służyć jako talizmany chroniące nas od złych uroków (jak jednak ich używać - nie wiem);
  • jeśli o północy ktokolwiek chciałby podglądać bydlęta klękające w stajence, czeka go nagła śmierć.

 

Taki sam los miałby spotkać osoby, które zajmują się pracami domowymi w dzień Bożego Narodzenia (mamy zatem doskonały pretekst do zasłużonego odpoczynku!).
Może wydawać się to zaskakujące, ale rezultaty moich poszukiwań dotyczących wierzeń noworocznych okazały się wyjątkowo skromne. Znalazłam ich jedynie dwa:

  • w dzień Nowego Roku należy jeść bigos, co przyniesie nam szczęście i pomyślność na cały rok (myślę, że po szampańskim Sylwestrze talerz bigosu nikomu nie zaszkodzi!);
  • oraz – „wierzenie na zakończenie” – w niektórych regionach (np. w Jodoigne), jeżeli w pierwszy dzień roboczy nowego roku jakaś kobieta (prawdopodobnie chodzi o obce panie) przekroczy próg domu przed nadejściem listonosza, wróży to niechybnie nieszczęście. Co jednak zrobić, jeśli listonosz to niewiasta?

 

Zagłębiłam się w tematykę walońskich przesądów, gdyż od kilku lat już interesuję się belgijską tradycją, również tą niematerialną. Cytowane przeze mnie przykłady należy jednak traktować z przymrużeniem oka. Jak to śpiewają w Polsce: „Kto chce, to niechaj wierzy, kto nie chce, niech nie wierzy…”. Ja tymczasem pożegnam się z Państwem, życząc wszystkiego najlepszego zarówno na Boże Narodzenie, jak i na przyszły rok.

Polecamy

Mam przyjemność rozmawiać z panem Andrzejem Szorcem, kapitanem polonijnej drużyny Darta.

Nadeszła pora na kolejny artykuł z cyklu porad architektów D44 dotyczących tworzenia wystroju wnętrz i organizacji przestrzeni. W ostatnim czasie otrzymaliśmy wiele zapytań dotyczących projektowania kuchni tak, aby była ona jednocześnie nowoczesna, wygodna i funkcjonalna.

Sekta – zgodnie z definicją podaną w „Słowniku języka polskiego” – to odłam wyznaniowy jakiejś religii bądź grupa ludzi skupiona wokół przywódcy, mająca własną religię. W świetle polskiego prawa słowo „sekta” nie funkcjonuje.

Wyjaśnienie komuś pojęcia wirtualnej rzeczywistości może okazać się bardzo trudne lub wręcz prawie niemożliwe. To tak, jakby tłumaczyć osobie, która nigdy nie miała do czynienia z grami komputerowym, czym są gry.

Zakończył się VI Światowy Zjazd Nauczycieli Polonijnych, który odbywał się 16-19 czerwca w Ostródzie. Za nami intensywny czas obrad, warsztatów i prelekcji oraz zawiązywania sojuszy w celu budowania wspólnej polityki oświatowej poza granicami RP.

Drużyna Polonii wydaje się zmierzać pewnymi krokami po tytuł mistrza jesieni. Drużyna prowadzona przez Krzysztofa Piekarskiego pewnie zbliża się ku obranemu przed sezonem celowi.

Zazwyczaj decydując się na ślub nie bierzemy pod uwagę rozwodu. Życie jednak pisze różne scenariusze i czasem po kilku czy nawet kilkudziesięciu latach okazuje się, że nasze drogi muszą się rozejść. Decydujemy się więc na rozwód.

Piwo, jakie znamy dzisiaj, to efekt wielowiekowej ewolucji, która ma swoje początki wśród starożytnych cywilizacji. Zmiany w technikach rolnych, rozwój miast, religia oraz budowanie społeczeństw w oparciu o handel miały wielki wpływ na obecność i doskonalenie tego napoju.

Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Ewidentnie musiałem dostać na głowę. Niemniej ów tajemniczy email od znajomego, w którym pisał, bym „zobaczył na własne oczy” i „im nie ufał”, przejął mnie na tyle, że postanowiłem działać.

 

Jednym z najbardziej znanych gatunków belgijskich piw jest z pewnością wiśniowy Kriek. Znany na całym świecie, pozwolił wytworzyć sposób tworzenia piw z owocami. Robiony według różnych wzorów zadowala on chętnych na piwa kwaśne lub słodkie.

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 03
  • Mini galeria 04
  • Ani Mru Mru
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Miss Fitness
  • Dzień Dziecka 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Krakus
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices