Dziś jest , imieniny obchodzą:

Mandżur pakuj!

Kiedyś, całkiem w sumie niedawno, było tak, że mordercę skazywano na śmierć, a on błagał o życie. Świat zwariował: dziś takiego samego mordercę skazuje się na dożywocie (czyli życie), a on błaga o śmierć.

 

Siedzi facet w pierdlu w Belgii i widoki ma marne: udowodniono mu gwałt i morderstwo, dostał dożywocie. Po 30-letnim namyśle, bo tyle już odkiblował, stwierdził, że nie ma co się łudzić, amnestii nie będzie i czas permanentnie spakować mandżur (w grypsie więziennym oznacza: koc, prześcieradło). Wystąpił więc do sądu belgijskiego o eutanazję i sąd wyraził zgodę. Frank Van den Bleeken napisał we wniosku, że zdiagnozowane u niego zaburzenia psychiczne są dla niego źródłem cierpienia, które jest nie do zniesienia. Domagał się eutanazji, by „zakończyć swoją udrękę psychiczną”.
Rozmaite mądre głowy i eksperci orzekli z właściwą sobie swadą, że sąd wydał wyrok bardzo dobry, choć może bardzo niedobry. Że oto wspomniany Frank dotychczas umordował się dostatecznie świadomością swojej sytuacji i że życie jest dla niego źródłem udręki. Inny ekspert powiedział, że o to właśnie chodziło, że dlatego nie ma kary śmierci, by skazaniec mógł przejść traumę wyrzutów sumienia. Jeszcze trzeci zaś powiedział, że jeśli teraz przeprowadzi się na Franku eutanazję, to cały system prawno-więzienny jest do chrzanu. Czwarty zaś dodał, że skazaniec ma prawo decydować o swoim losie. A piąty na to: a wcale bo nie!
Wszystko to przypomniało mi film Law Abiding Citizen (Prawo zemsty), gdzie główny bohater mści się za śmierć żony i córki ścigając mniej lub bardziej winnych tej tragedii. Ingeruje nawet w egzekucję jednego ze współwinnych; zamiast łagodnej śmierci poprzez komisyjne usypianie podmienia skazańcowi środek, który strzykawka tłoczy w żyły. Zamiast spokojnego „zaśnięcia i odejścia” dostarcza mu w ten sposób, już na finiszu, masakrycznej dawki cierpienia, co widzimy na własne oczy, bo film jest amerykański i widać to, co trzeba. – Co mu tam podmieniłeś? – pyta ktoś, a nasz gość odpowiada: „Coś znacznie bardziej ekscytującego niż standardowy, bezbolesny usypiacz”.
Widz oczywiście aprobuje ten stan rzeczy uważając, że jak jest zbrodnia to musi być też i kara i na widowni podczas scen egzekucji nikt raczej głośno nie protestował, nikt chusteczką oczu nie wycierał.

Obiegły ostatnio cały świat informacje o tym, że przywódcy tzw. państwa islamskiego (północny Irak) w ogóle nie przejmują się prawami człowieka – odcięli głowy kilku Europejczykom i co im kto zrobi?! Oczywiście tak prezydent USA jak i premier Wielkiej Brytanii, nie licząc polityków pomniejszego płazu (cytat z Mickiewicza, nie poprawiać), wydali stosowne oświadczenia, ale chwilowo to dżihadyści są górą – w tym sensie, że nie ma na nich ani bata ani kata.
Czas jednak płynie, a młyny boże mielą powoli, ale dokładnie; więc teraz co, pytam się, jeśli pojadą tam brytyjscy czy jankescy komandosi i tych 50-ciu kolesi z nożami i maczetami wyłapią? Myślicie, że przetransportują do Europy? Sąd, obrońca, prawo do telefonu, spacerniak i osobna cela? Nic z tego; goście są martwi na dzień dobry i nikt się za nimi nie ujmie. I wszyscy sytuację taką przyjmujemy jako naturalną. Wchodzimy tu bowiem w obszar ich zwyczajów i ich kultury; przyjmujemy zasadę oko za oko, a nie zasadę nadstaw drugi policzek.

W Europie takie numery już nie przechodzą, o czym doskonale wie cały świat, w Europie daj się po zbrodni tylko złapać, nic więcej; poprosisz najwyżej o eutanazję po 30-tu latach. I żeby mi tu nikt nie mówił, że równam wyznawców islamu z terrorystami; nic podobnego, jestem pewien, że większość z nich to normalni, chcący spokoju i dobrosąsiedzkich stosunków ludzie. Dotychczas zresztą tak się składało, że choć nie każdy islamista był krwawym terrorystą z nożem w zębach, to jednak każdy terrorysta z nożem w zębach był islamistą.

Dziś słyszymy, że któregoś z tych zamaskowanych katów odcinających głowy Europejczykom zdradził czysty akcent i służby wyczaiły, że to po prostu Anglik, który znalazł powołanie na Bliskim Wschodzie w szeregach notabli państwa islamskiego. Jeśli to prawda, to konkluzja poczyniona na początku tego tekstu, a brzmiąca: „świat zwariował” jest jak najbardziej uzasadniona.

Chińskie przysłowie „obyś żył w ciekawych czasach” staje się przekleństwem naszej współczesności. Naszej: tej w Belgii, Holandii, Polsce, Hiszpanii i na tzw. Wyspach Brytyjskich. Myślę, że trzeba powoli powrócić do dzikich norm, tych, dzięki którym Europa wzrosła, bo wyidealizowany, pacyfistyczny, bezbronny, bezideowy, tęczowy kurnik, jakim staje się na naszych oczach ten kontynent, jest w poważnym niebezpieczeństwie.
Faceta z pierdla w Belgii – przewieźć do północnego Iraku, niech się wykaże, może znajdzie kolejnych uwięzionych. Wziąć się za fraki do kupy. I nie zapominać, że – wiele na to wskazuje – znowuż idzie do nas dzicz ze wschodu. Nie tam z Iraku, ale wschodu tego nam najbliższego. Pytanie o to, ilu z nich jest już w Polsce i Belgii, ilu posługuje się bezbłędnie językiem francuskim, polskim czy niderlandzkim – pozostawiam teraz Waszym domysłom. 

Polecamy

Manneken Pis, wykonana z brązu atrakcja Brukseli i jeden z symboli tego miasta, dostał się ostatnio pod lupę lustratorów, naukowców i detektywów. Nie wiadomo wprawdzie, kto rzucił hasło i kto rozpoczął śledztwo; kto za tym stoi i jakim siłom służy, ale...

Drodzy Czytelnicy! Kolejny rok nam minął „jak z bicza trzasł”. Ani się człowiek nie zdążył obejrzeć, a tu, proszę Państwa, Boże Narodzenie tuż-tuż.

 

Siwe włosy, czterdziestka na karku, a oni wciąż nie potrafią opuścić psychicznie, a czasem i fizycznie rodzinnego gniazda. Uczepieni matczynej spódnicy potrzebują pocieszania, pomocy i dobrej rady. We Włoszech nazywani są przerośniętymi bobasami, w Australii bumerangami.

Jak by tak sobie przysiąść – z jako takim archiwalnym kalendarzykiem małżeńskim w ręku – i policzyć, to wychodzi, że cała nasza familiada prokreuje w Sylwestra, bośmy wszyscy wrześniowi.

Piwo, jakie znamy dzisiaj, to efekt wielowiekowej ewolucji, która ma swoje początki wśród starożytnych cywilizacji. Zmiany w technikach rolnych, rozwój miast, religia oraz budowanie społeczeństw w oparciu o handel miały wielki wpływ na obecność i doskonalenie tego napoju.

Paryski cmentarz Montmartre i rodzinny, niepozorny grobowiec z wyrytym napisem: Famille Ad Sax. Wewnątrz - doczesne szczątki geniusza z Belgii, który jednak umarł w nędzy. A przecież pozostawił po sobie przedmiot kultowy, rzecz czarodziejską - saksofon.

 

W marcu ubiegłego roku, we wszystkich Urzędach Stanu Cywilnego w Polsce, rozpoczął się proces elektronizacji obsługi petentów. Celem wprowadzanych zmian jest ułatwienie obywatelom dostępu do uzyskiwania odpisów aktów stanu cywilnego.

Wywiad z Edith Gisbert-Madziar, lekarzem medycyny estetycznej

Felix zdecydowanym ruchem otworzył tylne drzwi policyjnego wozu i wepchnął do środka zalaną łzami Anitę. Mgła zasnuwała jej oczy, lecz mimo to nie mogła oderwać wzroku od policjantów ładujących do karetki zakrwawionego Carlosa. Felix zatrzasnął za nią drzwi i krzyknął do kierowcy, by ruszał. Ten odjechał z piskiem opon, aż wgniotło skuloną postać kobiety w siedzenie.

Ciężarek jest jednym z głównych elementów zestawu karpiowego. To on pomaga w samozacięciu się karpia i utrzymuje zestaw w łowisku. Dzięki niemu możemy zarzucać zestawy na bardzo duże odległości. Ich kształt i masa z góry określa ich przeznaczenie.

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Krakus
  • Miss Fitness
  • Mini galeria 03
  • Mini galeria 04
  • Bal Gimnazjalistów
  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Koncert Budki Suflera
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices