Dziś jest , imieniny obchodzą:

(Nie) przesadzaj z przesądami!

Od kilku lat interesuję się coraz bardziej dziedzictwem kulturowym Belgii. Nie myślę tu jedynie o spuściźnie materialnej, takiej jak zabytki architektury czy dzieła sztuki, świadczące o jakże bogatej przeszłości tego państwa. Dziś chciałabym poruszyć niematerialny aspekt sprawy, czyli belgijskie tradycje przekazywane, od dawien dawna, z pokolenia na pokolenie.

 

Chcąc sprawdzić w internecie, jakie przesądy „powtarzają się” w obu naszych krajach, wpadłam na definicję polskiego słowa „zabobon”, które najprawdopodobniej pochodzi od „bobonienie” (swoją drogą – bardzo fajny wyraz) i oznacza w naszym ojczystym języku „pomrukiwania wróżbitów w czasie ceremonii kultowych” (więcej na stronie Wypracowania24.pl).

O Belgii nie można pisać globalnie, gdyż kraj ten, podzielony na trzy odrębne wspólnoty językowe, ma również tradycje właściwe każdemu z regionów. Ograniczę się więc, w niniejszym artykule, do opisania wybranych wierzeń i zabobonów pochodzących z terenu samej Walonii.

Mieszkając od wielu lat na obczyźnie, znałam francuskojęzyczne porzekadło „Araignée du matin – chagrin, araignée du soir – espoir”, co z grubsza mówiąc oznacza, iż pająk spotkany rano zwiastuje smutek, zaś ten spotkany pod wieczór – nadzieję. Zgłębiając jednak tradycje ludowe, odkryłam, że według popularnych wierzeń:

PAJĄK:
- który spada na nas – zapowiada wizytę;
- ten, który schodzi z sufitu i zatrzymuje się na wysokości naszej twarzy oznacza pomyślność przez cały dzień;
- kierujący się w naszą stronę oznacza, że ktoś nas obgaduje;
- żeby spotkany wieczorem pajączek przyniósł nam szczęście, należy go… zdeptać i to koniecznie prawą nogą (teraz zanim zatłuczecie go kapciem, zastanówcie się – którym!).

Z pająka przejdźmy na DRZEWO, z którym wiążą się różne, nie zawsze optymistyczne, przepowiednie:
- ten, który nie będąc ogrodnikiem, posadzi wierzbę płaczącą – umrze w przeciągu nadchodzącego roku;
- jeśli martwy liść spadnie na was, będziecie mieli szczęście.
- cis symbolizuje śmierć. Ścinanie jego gałęzi sprowadza nieszczęście.

Jak już jesteśmy przy śmierci i nieszczęściu, to poproszę na CMENTARZ:
- według bardzo starego wierzenia, pierwszy zmarły pochowany na nowym cmentarzu będzie należał po kres czasów do diabła;
- nie należy nigdy przechodzić nad nagrobkiem, gdyż sprowadza to nieszczęście;
- jeśli do budowy użyjemy materiałów pochodzących z cmentarza, domostwo się zawali.

Wprowadzając się do nowego DOMU, najmłodsze z dzieci musi „taper so l’ prumîre pîre” (to już tak zupełnie po walońsku), czyli stuknąć w pierwszy kamień, aby przegonić zły los;
- przestawianie mebli bez konkretnego powodu powoduje kłótnię albo biedę w domu;
- aby uchronić dom od węży, należy umieścić pod łóżkiem szczyptę proszku z rogów jelenia.

W tym, co się tyczy ŁÓŻKA:
- nie należy nigdy kłaść na łóżku kapelusza, gdyż oznacza to, że pragnie się śmierci osoby, która w nim będzie spała (tj. w wyrku, a nie w kapeluszu);
- w dawnych czasach wierzono, że pierwszy z małżonków, który wszedł do łoża w noc poślubną, jako pierwszy również opuści ten świat.

Tradycja ludowa, która przetrwała do naszych czasów pod postacią wierzeń i wszelkiego rodzaju zabobonów, jest tak bogata, iż nie sposób jej skoncentrować w jednym artykule. Pozwolę sobie więc kontynuować temat w numerze listopadowym, skupiając się tym razem na hasłach okolicznościowych, które przybliżą nas nieco do „tamtego świata”.

P.S. W ostatnim momencie wyczytałam, że… swędzący tyłek jest znakiem tego, że dostaniemy pieniądze lub że będziemy jedli ciasto! Czego to ludzie nie wymyślą! cdn.

Polecamy

Na mocy ustawy sejmu o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, zostało wprowadzone w Polsce nowe świadczenie w systemie wsparcia rodzin z potomstwem, tzw. świadczenie wychowawcze.

Zanim zacznę, warto chyba wyjaśnić, czym się na co dzień zajmuję, gdyż może to nieco pomóc zrozumieć moją obecną sytuację. Prowadzę swoją własną działalność, jeśli tak to można nazwać. Choć osobiście traktuję to raczej jak pomoc personalną.

W szeregach najstarszej polskiej drużyny w Belgii nastała prawdziwa rewolucja. Po blisko ośmiu latach Polonia Bruksela zmieniła trenera! Został nim wieloletni zawodnik Polonii – Krzysztof Piekarski. Prowadzenie tak utytułowanej drużyny to nie lada wyzwanie. Jaki plan ma zatem Mrówa?

Miło mi Cię spotkać w studio RTL w Brukseli. Właściwie nasze spotkanie zawdzięczamy czystemu przypadkowi. Kiedyś zauważyłam Twój profil na Facebooku wśród proponowanych znajomych. Zaintrygowało mnie imię Bartosz, które brzmi typowo po polsku.

Specjaliści mawiają, że są trzy rodzaje kłamstwa: kłamstwo, cholerne kłamstwo i statystyka. Nie jest wykluczone, że mają stuprocentową rację; wystarczy zaznajomić się z projektem rządów holenderskiego i norweskiego.

Świąteczne targi są jednym z moich ulubionych tematów. Jak najbardziej „na czasie” pachnące choinką i cynamonem, zapowiadają nadejście Bożego Narodzenia.

Lipiec to czas festiwali muzycznych, a na wielu z nich obok nazwy wydarzenia widnieje rozjuszony byk. To czas gdy piwo Jupiler przenosi się z barów w plener.

 

Tradycją Polskiego Centrum Kształcenia im. Jana Pawła II w Brukseli stał się corocznie organizowany festyn. W tym roku odbył się w niedzielę, 15 czerwca. Pogoda dopisała, a na imprezę zorganizowaną przy współpracy z Komitetem Rodzicielskim przybyły całe rodziny.

Czytelnicy, którzy regularnie oglądają telewizję belgijską, zdali sobie z pewnością sprawę z tego, jak dużo miejsca w tutejszej świadomości narodowej zajmuje pierwsza wojna światowa.  

 

Wywiad z Dave Deruytter, Head of Expatriates & Non Residents ING Belgium

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 04
  • Miss Fitness
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Gimnazjalistów
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Ani Mru Mru
  • Majówka Comblain La Tour 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices