Dziś jest , imieniny obchodzą:

Człowiek z lasu - opowiadanie

Wycieczka do lasu dała mi coś więcej niż świeże powietrze i piękne widoki. Historia może i banalna, ale prawdziwa!

Do czego to podobne, by atrakcyjna, wykształcona kobieta tuż po trzydziestce wciąż była sama! Wciąż wypominała mi przyjaciółka. - Po prostu nie mam szczęścia do facetów i nad czym tu się rozwodzić! Zresztą wystarczy mi mój kochany Bazyl. Jak zgłodnieje, to przynajmniej wraca prosto do domu. - Może masz i rację. - złagodniała Marta. Kot nie rozrzuca ubrań po mieszkaniu - roześmiała się - A tymczasem uciekam ogarnąć swoich bałaganiarzy. Marta pobiegła do domu do swoich spraw i obowiązków, a ja zostałam sama z Bazylem. Było mi naprawdę dobrze w świecie, który sobie misternie zbudowałam. Przeżyłam już rozstanie i zdradę, więc nic dziwnego, że byłam uprzedzona do związków. Nie miałam czasu na myślenie o facetach. Praca w szkole pochłaniała mnie bez reszty.

Tamtego dnia siedziałam w pokoju nauczycielskim i wolniutko popijałam kawę w przerwie między lekcjami. - W sobotę organizuję wyjazd do nadleśnictwa, do ośrodka edukacji i potrzebuję jeszcze jednego opiekuna - zagadnęła mnie Małgosia, nauczycielka biologii. - Pojedziesz? - Nie ma sprawy. Zgodziłam się bez chwili namysłu. - Masz fajne dzieciaki w swojej klasie, więc chętnie wam potowarzyszę. W tym roku mieliśmy wyjątkowo piękną jesień. Cieszyłam się na ten wyjazd. Już od dawna miałam ochotę na taki wypad i dotlenienie. Wyruszyliśmy z samego rana, aby w pełni cieszyć się urokami poranka na łonie przyrody. - Mam na imię Kajetan i jestem pracownikiem nadleśnictwa - przywitał nas młody leśniczy. Tak obrazowo zachęcał nas swoim wykładem na temat lasów, że wkrótce rozpoczęliśmy swoją wędrówkę po okolicy. - Po długim marszu chyba zasłużyliśmy na kiełbaski - zakomunikował radośnie Kajetan. Uczniowie musieli być bardzo głodni, bo biegiem ruszyli w stronę ogniska. - Świetna praca. Mają panie kontakt z młodzieżą - zagadnął do nas leśniczy. - Niestety ja prędzej spotkam tu łosia niż człowieka. - A może mówilibyśmy sobie po imieniu? - zaproponowała Marta. W końcu aż takie stare nie jesteśmy. - Będę zaszczycony - Kajetan skłonił się szarmancko. I tak właśnie rozpoczęliśmy pogawędkę. Dowiedziałyśmy się, że Kaj pochodzi z Bieszczad, a w nasze strony przyjechał za pracą. Rozmawiało się nam przyjemnie, ale czas zleciał szybko i trzeba było z żalem się rozstać.

Trzy tygodnie później wybrałam się na zakupy. Akurat wychodziłam ze sklepu, gdy usłyszałam, że ktoś mnie woła. Obejrzałam się i zobaczyłam Kaja. Przystojnego leśniczego z wycieczki, który biegł w moją stronę. - Cieszę się, że cię spotkałem - powiedział zdyszanym głosem. - Najwidoczniej robimy zakupy w tym samym sklepie - odparłam z uśmiechem. - Co u ciebie słychać? - Nic ciekawego - Kaj wzruszył ramionami. - Praktycznie na okrągło pracuję, żyję sam w środku lasu. Kocham naturę, ale nie ukrywam, że brakuje mi ludzi. - Przynajmniej nie masz uciążliwych sąsiadów - zażartowałam. - I to chyba ten plus... A może dasz się zaprosić na spacer po lesie? Teraz jest tam tak pięknie. Pokażę ci bór sosnowy i wydmy. - Myślę, że to dobry pomysł - odpowiedziałam, chociaż nie do końca byłam przekonana co do swojej decyzji. Wciąż nie byłam pewna czy jestem gotowa na randki, a na to się zapowiadało. - Wspaniale! Zobaczysz jak tam cudnie! - zapewniał pełen entuzjazmu. W domu biłam się z myślami czy postąpiłam słusznie. W końcu jestem już dużą dziewczynką - co mi tam...

W sobotę rano Kaj zjawił się pod moim domem solidnie wyglądającą terenówką. Pojechaliśmy prosto do lasu. - Wśród sosen i jałowców występują chronione... - i zaczął recytować wszystkie chronione gatunki drzew. - Zwolnij trochę, nie oprowadzasz szkolnej wycieczki - roześmiałam się. - Widzisz jak człowiek w tym lesie dziczeje. - wybuchłam śmiechem. – No, może nie aż tak bardzo - stwierdziłam pojednawczo. - Przyznaj, że wygląda to dziwnie. Spaceruję po lesie z zupełnie obcym mi facetem... - Chyba cię nie przestraszyłem? - zmieszał się. Nie bój się, jestem całkowicie nieszkodliwy. - Muszę uwierzyć ci na słowo - uśmiechnęłam się. Słońce było już wysoko, a od solidnej dawki tlenu kręciło mi się w głowie. - A teraz zapraszam Cię do leśniczówki na bieszczadzki obiad. - Oj, chętnie coś zjem, bo burczy mi w brzuchu - mam nadzieję, że nie było tego słychać. Podjechaliśmy pod leśniczówkę. Dom był z bali, solidny, ogrodzony wysokim płotem. - Rozgość się proszę. Czuj się jak u siebie - powiedział gościnny leśniczy. Po krótkim czasie po domu zaczął rozchodzić się przyjemny zapach. - Co tak ładnie pachnie? - zapytałam. - Placki po zbójnicku. Przygotowałem je według przepisu mamy. - Mam nadzieję, że zaraz będą gotowe, bo umieram z głodu. - Usiądź w saloniku zaraz podejdę do stołu - zakomunikował z kuchni.

Rozejrzałam się po przytulnym mieszkanku. Ten dom ma duszę - pomyślałam. - Uczta gotowa! - zaprosił mnie ukłonem do stołu. Takie placki jadłam po raz pierwszy. Bardzo mi smakowały. - Są przepyszne! Pochwaliłam leśniczego. - Czy ty nie masz wad? Sprzątasz, gotujesz, kochasz naturę - wypaliłam bez zastanowienia. - Wady ujawniam po dłuższym poznaniu - zaśmiał się. I tak sobie rozmawialiśmy... Nie wiadomo kiedy zrobiło się już późne popołudnie. - Muszę już wracać, obiecałam uczniom, że oddam im sprawdziany w poniedziałek. - Oczywiście, zaraz cię odwiozę - odpowiedział. Gdy wróciłam do domu, nie było mowy o sprawdzaniu czegokolwiek. Zasnęłam kamiennym snem. Rano zaledwie otworzyłam oczy pomyślałam o Kaju. Naprawdę mi się spodobał. Już zaczynałam za nim tęsknić. Na szczęście zadzwonił. - Może wpadłbyś do mnie w następną sobotę? - zapytałam. Gotuję średnio, ale jeszcze nikogo nie otrułam. Moglibyśmy też wybrać się do kina. - Z przyjemnością! - w jego głosie wyczułam radość.

Kajetan zjawił się punktualnie. Przyniósł mi bukiecik astrów. Gdy usiedliśmy do stołu, Bazyl wygodnie ułożył się na jego kolanach i nie zamierzał zejść. Zjedliśmy naleśniki z farszem pieczarkowo-serowym - to jedyne danie, którego nie potrafię schrzanić. Spędziliśmy miły wieczór w kinie. W drodze powrotnej dużo rozmawialiśmy i żartowaliśmy. Pod moim domem Kajetan bardzo spoważniał. – Boże, jak ty mi się podobasz - przyciągnął mnie do siebie i namiętnie pocałował. Byłam tak zaskoczona, że nawet nie protestowałam. - Od tej wycieczki nie mogę przestać o tobie myśleć. Ty, mieszczka, skradłaś serce człowieka z lasu. Kocham cię - wyznał. - Ja ciebie też - wyszeptałam...
O tamtej pory minęły już cztery lata. Wciąż jestem nauczycielką, ale i szczęśliwą żoną leśniczego. No i mamą prześlicznej Zosi...

AS

Polecamy

Ostatni miesiąc w biurze upłynął nam pod znakiem jesiennych dolegliwości, które skutecznie zaburzyły harmonogram pracy i dużurów w firmie. Mimo, że każej jesieni na zmianę chorowałyśmy, nigdy jeszcze nie było tak źle jak w tym roku.

Zima się kończy, do lata coraz bliżej, więc już czas planować letnie wakacje. Gdzie się wybrać? Ja polecam wam wyprawę do Norwegii. Wiem, wiem - zimno tam i drogo, a podobno są również komary. Jedzenie też nienadzwyczajne.

 

Rozkwit w naturze, rozszerzenie dostępnych produktów, który obserwujemy od jakiegoś czasu, cieplejsze powietrze sprzyjające spędzaniu czasu na zewnątrz - to wszystko dodaje nowej energii do działania.

Osoby zatrudnione w Belgii na umowę o pracę, prowadzące własną działalność gospodarczą, czy pracujące jako urzędnicy państwowi mają prawo do belgijskiej emerytury.

Szefowa naszej firmy – coraz bardziej zagoniona i zajęta – nie miała tym razem nawet czasu na zaplanowanie przyjęcia sylwestrowego czy świątecznej kolacji dla swoich pracowników.

Michał Szpak – charyzmatyczny polski wokalista. Podbił nie tylko polski, ale i europejski rynek muzyczny. Udział w X-Factor, statuetka SuperPremiery na 52.

„Brak wieści to dobre wieści.
Dobre wieści są jeszcze lepsze”

 

Adrian Makar – zwycięzca kolejnej edycji „Mam Talent”. Finałowym wykonaniem piosenki Josha Grobana „You raise me up” podbił serca widzów i publiczności. Fenomenalny chłopak o kapitalnym głosie, z sercem na dłoni. Wychowanek domu dziecka w Dubience.

 

Usiadłem przy stole w kuchni, roztrzęsiony, nie mogąc pozbierać myśli. W rękach trzymałem dwa klucze - jeden, który otrzymałem od właściciela wynajętej kawalerki w Liège, a drugi znaleziony w kopercie na progu swego domu w Brukseli. Były identyczne.

W dniach 29-27 czerwca na kanale niedaleko Brukseli odbyła się pierwsza szkółka karpiowa. Głównym pomysłodawcą oraz organizatorem tej imprezy był znany karpiarz-tester firmy Bandit Carp, Mariusz Narel.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Miss Fitness
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Krakus
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Ani Mru Mru
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Dzień Dziecka 2012
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Koncert Budki Suflera
  • Mini galeria 03
  • Bal Gimnazjalistów

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices