Dziś jest , imieniny obchodzą:

Siódme poty w fitness clubie

Lato za pasem, a ja nadal z zimową powłoczką sadełka, która miała mnie chronić przed zimnem. W sumie chroniła nie za bardzo, ale za to sporo się rozrosła i to nie wiedzieć kiedy. Jedne święta, potem drugie, co chwila imieniny lub urodziny i inne okazje do świętowania przy kawie, ciasteczku, torciku. W efekcie, ani zapiąć sukienki nie sposób, ani wcisnąć się w kupione rok temu jeansy. Wszystko za małe, za ciasne, za kuse. Nic, tylko siąść i płakać nad swoim losem, bo na widoku znów głodówka i wyciskanie siódmych potów na treningu. Ale jak mus, to mus. W końcu za kilka tygodni wakacje, opalanie w ogrodzie lub nad rzeką, czyli konieczność roznegliżowania ciała, bo w swetrze i spodniach smażyć się na słońcu przecież nie będę. Postanowiłam wziąć się w garść i po raz kolejny podjąć walkę o sylwetkę marzeń.

 

I tak oto znalazłam się w pobliskiej siłowni, zwanej bardziej z europejska: fitness clubem, gdzie przywitał mnie przemiły pan trener o wspaniałej sylwetce i muskułach wyraźnie zarysowujących się pod obciśniętym podkoszulkiem. Na dodatek pięknie opalony i o szlachetnych rysach twarzy. Istne „ciacho”, jak powiedziałaby o nim moja biurowa koleżanka Żabie Oczy. Pan trener z ogromną cierpliwością objaśniał mi, do czego służy każde z „narzędzi tortur”, jak nazwałam wymyślne maszyny do rzeźbienia sylwetki, wyrabiania muskułów i wyciskania potów. Opowiadał na każde z moich pytań i zawzięcie demonstrował mi jak i co trzeba robić by osiągnąć wymarzone rezultaty. Po prezentacji poszczególnych sali ze sprzętem, udaliśmy się na zwiedzanie szatni, gdzie objaśnił mi zasady korzystania z szafek, prysznicy, a nawet i sauny, jeśli bym miała takie życzenie. Na koniec wręczył mi kłódkę do jednego ze schowków na ubrania i życzył powodzenia, zapewniając, że w razie potrzeby będzie mi służył pomocą.

 

Zostałam więc w szatni, przebierając się w mój stary dres, w którym przesiedziałam cały urlop macierzyński i rodzicielski. Na nogi włożyłam moje ulubione różowe ciepłe skarpety i tenisówki, które pamiętały jeszcze czasy mojego panieństwa. Wszystko to miało zapewnić mi wygodę i swobodę ruchów podczas wyginania się, wiszenia, schylania, skakania, biegania i dźwigania mini-ciężarków, nie cięższych niż 5 kg. Pełna entuzjazmu wybiegłam po schodach na górę, gdzie kilku zapaleńców trenowało już pełną parą. I doznałam szoku. Wszyscy w modnych ciuchach treningowych, markowym obuwiu, z wypasionymi zegarkami mierzącymi tętno, puls i spalane kalorie. Poczułam się jak Sierotka Marysia w moim wysłużonym stroju bojowym, który przeszedł ze mną trudy pierwszego okresu macierzyństwa. Przez moment wszystkie spojrzenia były skierowane właśnie na mnie i mój sprany strój treningowy, a ja wyglądałam na ubogą krewną ze Wschodu, która wyciągnęła z lamusa zapomniany przez lata dresik w kolorze zgniłej zieleni. Po chwili ćwiczący zajęli się sobą, a ja postanowiłam się nie zrażać, tylko wykorzystać najlepiej mój czas wolny spędzany na siłowni.

 

W końcu, ludzie jak to ludzie. A klub, jak to klub. Okazy w nim różne, od prawdziwych siłaczy prężących swe muskuły przed licznymi lustrami przed, po i w trakcie dźwigania sztangi, do chudzielców pragnących utrzymać swą olimpijską formę i zgrabną sylwetkę. Nie zapominając o sporej grupie pań i panów wyciskających siódme poty, by schudnąć, wyrzeźbić ciało i choć nieco poprawić słabiutką kondycję. Wśród nich byłam także ja. Kobieta prowadząca siedzący tryb życia, zapracowana matka, niemająca dotychczas czasu, by zająć się sobą w należyty sposób i zrzucić zbędne kilogramy po ciąży oraz biurowych pączkach i drożdżówkach. Od lat nie uprawiałam żadnego sportu, nie byłam na basenie ani gimnastyce. Skupiona na ciąży, potem karmieniu piersią, zmianie pieluszek, gotowaniu kaszek i robieniu zupek, nie miałam chwili wytchnienia, by móc zająć się sobą. Aż do dziś.

 

Zgodnie z radami pana trenera przystojniaka, zaczęłam od rozgrzewki. Po kilku minutach na rowerku i stepperze, czyli urządzeniu, na którym udaje się wchodzenie po schodach, byłam cała mokra. Lało się ze mnie jak w największy upał, a serce chciało wyskoczyć mi z klatki piersiowej. Mokry miałam nie tylko podkoszulek, ale i skarpety, w których moje nogi dosłownie pływały. Musiałam zrobić sobie przerwę. Wytarłam się ręcznikiem i napiłam łyka wody. Uznałam, że jestem wystarczająco rozgrzana i mogę klapnąć sobie na jakąś przyjaźnie wyglądającą maszynę. Najbliżej znajdował się sprzęt do ćwiczenia górnych części ciała, zwłaszcza ramion i pleców. Zasiadłam sobie wygodnie na mini ławeczce wyścielonej skromnym kawałkiem tekstyliów i jęknęłam. Nie mogłam żadną miarą dźwignąć drążków, choć zaparłam się nogami i zaciskając zęby parłam z całej siły na uchwyty, których byłam uczepiona. Pomyślałam, że bardzo ze mną kiepsko, skoro nie mogę podnieść zwyczajnych rurek i zbliżyć ich do siebie. Tkwiłabym w tym przekonaniu, jak się okazało błędnym, gdyby nie napakowany blondyn, który z nieco ironicznym uśmieszkiem na ustach przyglądał mi się dłuższą chwilę. Widząc moje zmagania, podszedł od tyłu do urządzenia, coś tam poruszał i powiedział po angielsku, coś w rodzaju: „nie dużo, nie dużo, mała pani”. Potem pokazał mi, że trzeba zmieniać obciążenie. Podziękowałam w jego języku jak umiałam, po czym zajęłam się ćwiczeniami. Szło mi nawet całkiem nieźle, więc przesiadłam się na inną maszynę. Tak jak wcześniej, też musiałam zacząć od zmniejszenia obciążenia, bo 20 kg, to było zdecydowanie za dużo jak na mnie. Wypróbowałam w sumie kilka różnych sprzętów, trochę się porozciągałam i umęczyłam. Na koniec ze zdziwieniem uznałam, że nawet mi się podobało. Może nie zawsze będę chodzić tylko na siłownię, bo lubię też zajęcia bardziej dynamiczne i w takt muzyki, ale przyjemnie było skupić się na czymś innym niż zawsze i rozruszać zastane ciało.

 

Wracając do domu miałam wrażenie, że ubyło mi lat i kilogramów, co oczywiście nie jest możliwe po zaledwie jednej wizycie w siłowni. Chodzi tu raczej o doskonałe samopoczucie po uprawianiu sportu, co podkreśla każdy lekarz czy innej maści specjalista od ćwiczeń. Jak to się zwykło mówić: „w zdrowym ciele zdrowy duch” i coś w tym rzeczywiście jest. Dałam sobie słowo honoru, że każdego tygodnia wygospodaruję czas tylko i wyłącznie dla siebie, tak bym mogła regularnie chodzić na siłownię albo na inne zajęcia sportowe. Pod jednym oczywiście warunkiem: że wcześniej zakupię nowe ubrania treningowe i odpowiednie obuwie, bo choć to nie szata zdobi człowieka, ale jednak – jak mawiała moja św. pamięci babka Łucja: „każdy lepiej przyodziany, jest przez wszystkich szanowany. Kto zaś byle łacha na siebie zawdzieje, to się z niego zaraz pół miasteczka śmieje”. Czyli najpierw do sklepu sportowego, a potem już bez ociągania i zbędnych wymówek wyciskam siódme poty, żeby nie straszyć latem na plaży, gdy słońce mocno praży. To przecież już ostatni dzwonek!

Anna Karska

Polecamy

Jako że Belgia nie rozpieszcza mieszkańców pogodą, na wakacje obieram zazwyczaj jakiś kierunek gwarantujący słońce, przyjemne temperatury, turkusowe morze, piękne pejzaże i coś ciekawego do zwiedzania.

 

 

Czasami jednak mamy wrażenie, że mimo faktu bycia zajętymi przez cały czas, zdajemy się nie poruszać we właściwym kierunku, a w momentach złapania oddechu odczuwamy skutki utraty połącznia z czymś tak naprawdę dla nas najważniejszym.

 

Jak co roku, jesienią, naszą szefową ogarnął zapał do wprowadzania zmian w firmie i doszkalania nas ze wszystkich możliwych dziedzin, które choć trochę mogłyby się przydać w codziennych życiu biurowym.

Jeszcze tylko chwila, jeszcze kilka dni i zaczną się wakacje. U mnie, w tym roku trochę inaczej, trochę na raty. Nasz syn kończy pierwszą klasę szkoły średniej, a córka jest w podstawówce, więc jego wakacje zaczynają się wcześniej.

Kolonia, znana na świecie z wody kolońskiej, posiada także swoje piwo. Może być warzone tylko w Kolonii i okolicach i jest ono nieodłączną częścią charakteru miasta i jego mieszkańców.

 

Zaczął się nowy rok szkolny i być może niektórzy rodzice zastanawiają się nad tym, czy istnieje potrzeba, aby uczyć dzieci obsługi komputera w domu, a może nauczą się w szkole?

W dniach 15 i 16 kwietnia Szkolny Punkt Konsultacyjny im. Jana Pawła II przy Ambasadzie RP w Brukseli, z siedzibą przy Polskiej Misji Katolickiej, odwiedziła autorka powieści fantasty „Wojna w Jangblizji” i bajek „Niespodziewane spotkania Kwaska” – pani Agnieszka Steur.

Maj od dziecka kojarzy mi się z konwaliami i bzem. Zapach tych roślin towarzyszył mi każdej wiosny przez całe życie spędzone w Polsce. Maj to także nasze święto narodowe oraz niedzielne uroczystości dzieci przystępujących do pierwszej komunii świętej.

Goście zwiedzający ogród zoologiczny w szkockim Edynburgu wielokrotnie wydawali okrzyk zgrozy widząc człowieka przeskakującego ogrodzenie i zmierzającego ku ważącemu 250 kg niedźwiedziowi syryjskiemu. – Sam wiele razy to robiłem, zresztą mieliśmy z kolegami dyżury, po prostu odwiedzaliśmy Wojtka – wspomina pan Romuald, dziś 93-letni, pogodny senior, były żołnierz 22 Kompanii Zaopatrywania Artylerii 2-go Korpusu Polskiego generała Andersa.

Mieszkając na co dzień w Belgii, warto choć w wielkim skrócie znać historię tego kraju, aby zrozumieć mentalność jego mieszkańców i uznawany przez niektórych za dziwaczny podział na trzy strefy językowe (flamandzką, francuską i niemiecką).

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Dzień Dziecka 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Miss Fitness
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów
  • Ani Mru Mru
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Mini galeria 04

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices