Dziś jest , imieniny obchodzą:

Człowiek o stu twarzach

Od zarania dziejów wiadomo, że ludzka naiwność nie zna granic, a na świecie jest pełno oszustów, którzy łapią się różnych sposobów, by omamić naiwnych ludzi i wyłudzić od nich pieniądze.

 

Jedną z metod tego typu przestępstw są oszustwa matrymonialne, których ofiarami padają samotne kobiety. Najsłynniejszym polskim oszustem w tej profesji był Jerzy Kalibaka (na podstawie jego przestępczej działalności powstał serial pt. Tulipan), który uwodził i okradał kobiety wypoczywające w nadmorskich i górskich kurortach. Pieniądze zdobyte kradzieżami, oszustwami i wyłudzeniami pozwoliły prowadzić mu wystawne życie, a ofiarami jego podbojów były głównie zamożne kobiety pochodzące z dobrych domów. W kradzieżach i wyłudzeniach pomagały mu niekiedy kochanki. Tego typu przestępstwo nie było jednak wymysłem polskiego Don Juana, nie było novum w historii kryminalistyki.

 

W 1934 roku przestępstwo o podobnym charakterze miało miejsce w Belgii. Tamtejsza policja wpadła na trop międzynarodowego hochsztaplera, którego specjalnością było oszukiwanie kobiet metodą na „małżeństwo” i wyłudzanie od nich pieniędzy, czasem pokaźnych kwot. Jak ustaliła belgijska policja tajemniczy oszust grasował niemal we wszystkich krajach europejskich, a swe niecne występki przeprowadzał z rzadko spotykanym sprytem. Schwytanie tak bezczelnego oszusta, który żeruje na ludzkiej naiwności jest szczególnie trudne, gdyż ów osobnik występuje stale pod fałszywym nazwiskiem, ale też zmienia swój zewnętrzny wygląd goląc wąsy, zapuszczając brodę, farbując włosy, etc.
Policja prowadząc śledztwo w tej sprawie dysponowała dwudziestoma odbitkami fotograficznymi, która każda z nich przedstawiała poszukiwanego oszusta, ale jedna od drugiej różniła się w sposób wręcz niewiarygodny. Raz oszust występował jako typowy Francuz, to znów widziano go jako Anglika z charakterystycznie ogoloną twarzą, albo Amerykanina z monoklem na oku. Upodabniał się on również do Włocha czy Austriaka z brodą a’ la Franciszek Józef. Jednym słowem ten wyrafinowany oszust mógł być obywatelem każdego europejskiego państwa i potrafił odgrywać nową postać lepiej, niż niejeden sceniczny aktor. Do tych niewątpliwych zalet należy dołączyć nie byle jaką przebiegłość i tak zwany „łut szczęścia”, gdyż szczęście jest konieczne przy skutecznym przeprowadzeniu afer w wielkim stylu.

Jednym z miast, do którego zawitał ów kanciarz by zapuścić swoją pajęczą sieć na bezbronną ofiarę była Bruksela. Jej przebieg był następujący:
Pewna bogata wdowa Marie S. będąca jeszcze w kwiecie wieku i nie chcąc reszty życia spędzać w samotności postanowiła raz jeszcze zaznać rozkoszy życia małżeńskiego. Co prawda matka natura nie obdarzyła tej 45 letniej wdowy wdziękami Grety Garbo, ale miała ona jeszcze inne przymioty godne uwagi, takie jak choćby konto bankowe, na którym zdeponowany był okrągły milion franków, ponadto posiadała kilka domów w Brukseli i willi w Antwerpii. Część jej majątku pochodził ze spadku po mężu finansiście.

Marie S. przez jedno z biur matrymonialnych poznała wytwornego Amerykanina, niejakiego Maksymiliana Foresta, który z zawodu miał być dyplomatą. Oficjalna znajomość została zaaranżowana podczas koncertu w filharmonii. Wdowa zakochała się w owym przystojnym jankesie od pierwszego wejrzenia i jak sama później zeznała przesłuchującej ją policji wydawało jej się, że jest to miłość na śmierć i życie.


Sprawy od samego początku przybrały ekspresowe tempo. Po upływie zaledwie kilku dni znajomości dyplomata oświadczył się, a jego propozycja małżeństwa została radośnie przyjęta przez wdowę, która odwzajemniała jego gorące uczucia. Z tej okazji wyprawiono huczne zaręczyny. Dyplomata wręczył w darze swojej przyszłej żonie przepiękny brylant, który miał być dowodem jego miłości i oddania. Zaczął się okres istnej sielanki, wspólne spędzanie czasu, wyjazdy na wieś, wyjścia do opery i spotkania z przyjaciółmi Marie S.

Po jakimś czasie narzeczony bogatej Belgijki oświadczył, że otrzymał od swych zwierzchników polecenie pilnego wyjazdu do Paryża, a później do Rzymu, gdzie ma uczestniczyć w rozmowach z Mussolinim.
Jednak przed wyjazdem obiecał swojej narzeczonej, że zarówno z Paryża jak i z Rzymu będzie telefonował do niej tak często jak tylko to będzie możliwe. Istotnie już następnego dnia po wyjeździe ów dyplomata zatelefonował z Paryża i w płomiennej rozmowie rozczulał się jak bardzo tęskni i nie może doczekać się powrotu w ramiona swej ukochanej. Dwa dni później zatelefonował z Rzymu, rozmowa przebiegała w podobnym tonie, ale zakończyła się prośbą, aby narzeczona kupiła drogocenny brylant, który osobiście musi wręczyć pewnemu wpływowemu dyplomacie zaznaczając, że prosi ją o to, gdyż w Brukseli brylanty są o wiele tańsze niż w Rzymie. Po brylant miała się zgłosić jego znajoma hrabina, którą na jednym z przyjęć miał on jej przedstawić, a której brat towarzyszy mu podczas tej dyplomatycznej podróży. Wdowa bez namysłu podjęła pieniądze z banku i kupiła odpowiedni brylant, o który prosił ją narzeczony. Następnie przekazała go ów hrabinie, która miała mu go dostarczyć. Po upływie kolejnych dwóch dni Maksymilian Forest zatelefonował z Rzymu serdecznie dziękując za pomoc i przyrzekając, że wkrótce wraca do Brukseli. Był to ostatni kontakt amerykańskiego „dyplomaty” ze swoją narzeczoną.
Po upływie dwóch tygodni wdowa zaniepokojona tak długą nieobecnością swojego przyszłego męża i olbrzymim wydatkiem – ów brylant kosztował trzysta tysięcy franków – zawiadomiła policję.
Od razu wszczęto energiczne śledztwo i wówczas zrozpaczona wdowa dowiedziała się, że narzeczony jej jest poszukiwanym przestępcą, który w podobny sposób oszukał w całej Europie kilkanaście kobiet, ale też udało mu się naciągnąć włoskiego hrabiego i paryskiego marszanda, od którego wyłudził kilka cennych obrazów.

Oczywistym było również, że tajemnicza hrabina pośrednicząca w wysłaniu brylantu również zniknęła. W ten sposób oszust nabrał damę, która dzięki temu zaprzysięgła, że już nie chce słyszeć o małżeństwie. Ale jedno nie ulega wątpliwości „człowiek o stu twarzach” – groźny i niebezpieczny oszust w swym bilansie zanotował nową udaną aferę.

Polecamy

Nie lękam się śmierci. Bo gdy ona przyjdzie, ja odejdę. Chcę napisać o mojej chorobie, o upokorzeniach, cierpieniu, braku zrozumienia, a także o ludzkiej postawie. Mam na imię Anna, jestem w kwiecie wieku, na obczyźnie od 16 lat.

Po wrażeniach mojego pierwszego dnia w pracy po powrocie z urlopu macierzyńskiego, ledwie zdołałam dojść do siebie. Na szczęście miałam dwa dni weekendu, żeby się jakoś pozbierać i przygotować na nadchodzący tydzień.

Adrian Makar – zwycięzca kolejnej edycji „Mam Talent”. Finałowym wykonaniem piosenki Josha Grobana „You raise me up” podbił serca widzów i publiczności. Fenomenalny chłopak o kapitalnym głosie, z sercem na dłoni. Wychowanek domu dziecka w Dubience.

 

Wiosna zaczęła się na dobre, co dla osób mających ogródki oznacza okres wytężonej pracy. Niestety, ja nie należę do fanów grzebania w ziemi i przycinania gałązek.

Jak świat światem, tak i podatków nie mogło zabraknąć w jego piwnej odsłonie. Akcyza na piwo jest jednym ze składników jego ceny i w wielu krajach jej wysokość może przyprawić o większy zawrót głowy niż sam napój. Lecz w historii podatek na piwo był istotnym źródłem rozkwitu miast oraz finansowania działań wojennych.

Od kilku lat interesuję się coraz bardziej dziedzictwem kulturowym Belgii. Nie myślę tu jedynie o spuściźnie materialnej, takiej jak zabytki architektury czy dzieła sztuki, świadczące o jakże bogatej przeszłości tego państwa. Dziś chciałabym poruszyć niematerialny aspekt sprawy, czyli belgijskie tradycje przekazywane, od dawien dawna, z pokolenia na pokolenie.

W tym roku obchodzimy 70 rocznicę zakończenia II wojny światowej.

Jak co roku, miesiące luty i marzec to już tradycyjnie czas targów „Rybomania”. W lutym z kumplami z zaprzyjaźnionego Teamu Polish Vikings Carp Team udaliśmy się na targi do Poznania. Dla mnie to tradycja, a dla moich kolegów to pierwsze takie targi w Polsce.

– Faceci?! Toż to jakiś podgatunek! – oceniła blondyna, wyjaśniając brunetce (albo odwrotnie) jakąś wątpliwość.

Wizyta teściowej, która wydawała się nie mieć końca, dała mi się nieco we znaki. Mimo mojego postanowienia, żeby żadną miarą nie dawać się mamie Jacka wyprowadzić z równowagi i nie zwracać uwagi na jej kąśliwe komentarze, nie byłam w stanie nie przejmować się jej gadaniem.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów
  • Krakus
  • Dzień Dziecka 2012
  • Ani Mru Mru
  • Miss Fitness
  • Mini galeria 03
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Budki Suflera
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Mini galeria 04
  • Dzień Dziecka w szkole 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices