Dziś jest , imieniny obchodzą:

Wielkanocni goście

Skoro w tym roku nie wybraliśmy się w rodzinne strony na ferie zimowe, to postanowiliśmy wynagrodzić babciom nieobecność ukochanego wnusia w marcu i pojechać do Polski na Wielkanoc. W końcu to już kwiecień, to i droga łatwiejsza, bo nie przez śniegi i cieplej, zwłaszcza u nas na Podlasiu, gdzie przecież syberyjskie mrozy nie raz dają w kość tubylcom.

 

Zadowolona z pomysłu, pochwaliłam się nim naszym znajomym ze żłobka Belgom, przed którymi roztoczyłam piękną opowieść (na tyle, na ile umożliwiła mi to moja znajomość francuskiego) o tej dzikiej i uroczej krainie żubrów, żubrówki i dziewiczych pejzaży. Musiałam być bardzo przekonywująca, bo dwa dni po naszej rozmowie zadzwoniła do mnie Muriel - znajoma Belgijka - z pytaniem czy ona z mężem i ich synkiem też mogliby się wybrać do Polski, bo jeszcze nigdy w naszym kraju nie byli. Oczywiście, z powodu nieznajomości języka, a także dla bezpieczeństwa (zapewne z powodu wątpliwości czy to w rzeczywistości zupełnie cywilizowane państwo), chcieli pojechać razem z nami. Kierując się staropolską gościnnością i powtarzanym często przez moją św. pamięci babkę Łucję powiedzeniem, że „gość w dom, Bóg w dom”, nie umiałam jej odmówić. Przeciwnie, wykrzyknęłam entuzjastycznie, że oczywiście i w dodatku zapewniłam moją rozmówczynię, że nasi rodzice będą zachwyceni mogąc u siebie gościć cudzoziemców. No cóż, powiedziało się A, trzeba powiedzieć i B.

 

Ani rodzice ani teściowie nie byli zbytnio wniebowzięci z powodu perspektywy spędzenia świąt w towarzystwie obcych ludzi, ale gościnności nie odmówili. Postanowiliśmy z Jackiem, że zatrzymają się na te kilka dni w jego rodzinnym domu, gdzie było więcej miejsca i bliżej do centrum. Poza tym, ze względu na zgryźliwą teściową, my zawsze mieszkamy u moich rodziców i za żadne skarby świata nie zamierzaliśmy tego zwyczaju zmieniać. W końcu nie chciałam, by doszło do kłótni czy rękoczynów, zwłaszcza w ten świąteczny, rodzinny czas. I tak zaczęliśmy odliczać dni do naszej wyprawy przez pół Europy z maleńką nadzieją w sercu, że może jednak nasi znajomi się rozmyślą lub wystraszą i ostatecznie zrezygnują z wyjazdu.

 

Niestety, nic takiego nie nastąpiło. Przeciwnie, z dnia na dzień ich entuzjazm rósł wraz z listą pytań do mnie i do Jacka o niezbędne w podróży i na pobyt rzeczy. Cierpliwie udzielaliśmy im odpowiedzi, przekonując jednocześnie, że nie trzeba przesadzać, bo wszystko można kupić na miejscu bez żadnego problemu, kartek żywnościowych, bonów na benzynę itd. Tłumaczyliśmy im, że to już przeszłość i w Polsce, zwłaszcza jak się ma pieniądze, to i wino zachodnie można kupić i serki „śmierdziuchy”, no i czego tylko dusza zapragnie.

 

W końcu nadszedł dzień wyjazdu. Podjechaliśmy pod dom znajomych i własnym oczom nie mogliśmy uwierzyć. Auto zapakowane jak na roczny wyjazd do kraju ogarniętego głodem i skutego lodem i wiecznymi śniegami. Grube czapy, kurtki, szaliki, rękawice i koce zajmowały połowę tylniego siedzenia. Na drugiej jego połowie siedział mały Vincent obłożony zabawkami, książeczkami i pluszakami, mającymi go zająć podczas podróży i sprawić, żeby mu się droga zbytnio nie dłużyła. Z tyłu na podłodze, za siedzeniem pasażerskim, stała skrzynka wina i sześciopak belgijskiego piwa, które miały być prezentem dla rodziców Jacka za darmowy dach nad głową. Sądzę jednak, że przede wszystkim stanowiły swoiste zabezpieczenie na wypadek niemożności kupienia odpowiednich trunków w Polsce. W bagażniku królowały walizy i torby wypchane do granic wytrzymałości – jak się potem okazało – głównie jedzeniem i ciepłą odzieżą, z wełnianymi skarpetami i bielizną termoaktywną dla wspinających się w wysokie partie gór włącznie. Po otrząśnięciu się z szoku wywołanego widokiem ilości bagaży naszych znajomych, wyruszyliśmy w daleką podróż w nasze rodzinne strony. Mieliśmy dobrą drogę, bez żadnych opadów, korków czy autostrad zablokowanych na skutek robót czy wypadków. Dzieciaki posnęły i spały jak aniołki, więc i z tej strony obyło się bez problemów.

 

Nienawykli do tak długich mimo wszystko podróży, zwłaszcza samochodem, nasi belgijscy znajomi przyjechali na miejsce kompletnie wykończeni. Postanowiliśmy najpierw zainstalować ich u rodziców Jacka, a potem dopiero pojechać do mojego domu rodzinnego. Mark po przywitaniu i prysznicu położył się spać, odkładając rozładunek auta na później. Muriel chwilę się jeszcze pokrzątała, zajmując się synkiem i starając się go oswoić z nowym otoczeniem i nieznanymi ludźmi. Wypoczęty i wyspany maluch zainteresował się wreszcie królikami w klatkach i kurami na podwórku, ganiając za nimi ile sił w nóżkach. Nie zwrócił nawet uwagi, gdy jego mama poszła spać, a jej miejsce zajęła nowa „mamie”, czyli babcia. Maluch ujął teściową swoją śmiałością i wilczym apetytem gdy zaraz po przyjeździe pochłonął trzy naleśniki ze serem i konfiturą domowej roboty zapijając królewskie śniadanie dwoma kubkami gorącej czekolady. Odetchnęliśmy z prawdziwą ulgą. Pierwsze lody zostały przełamane, więc nie powinno być tak źle jak się tego obawialiśmy.

 

Pojechaliśmy do moich rodziców, gdzie starym zwyczajem, czekało na nas królewskie śniadanie na miarę tego wielkanocnego z Wielkiej Niedzieli. Potem prysznic i lulu, żeby nadrobić zarwaną nockę. Nasz Pawełek, podobnie jak mały Vincent, ożywił się na widok dziadków i pewne było, że do wieczora nie ma nawet co próbować położyć go do snu. My zaś mogliśmy odpocząć, bo maluch przyklejony do babci i dziadka w ogóle się nami nie interesował.

 

Z całego pobytu najciekawsze dla naszych znajomych okazały się święta. W sobotę zaintrygowało ich święcenie pokarmów. Jako jedyna osoba w miarę dobrze radząca sobie z francuskim musiałam cierpliwie tłumaczyć im co i jak. Dlaczego dajemy do koszyczka jajka, wędlinę, chrzan itd. Muriel uczyła się robić pisanki, co ogromnie jej się spodobało. Trzeba przyznać, że jak na debiutantkę, to całkiem nieźle sobie radziła. Latała z aparatem fotograficznym robiąc zdjęcia naszym pisankom w domu, koszykom w kościele, rodzicom i teściom. Mama Jacka stwierdziła, że czuje się jak celebrytka i że jeszcze nigdy w życiu nie była tak obfotografowana. Widać było (po starannej fryzurze i najlepszych ubraniach), że jej się to podobało i czuła się doceniona. Muriel robiła też zdjęcia świątecznym potrawom, dekoracjom, domowym zwierzętom i oczywiście pejzażom, które ją zachwyciły. Jedzenie bardzo jej smakowało. Najbardziej żurek z jakiem i kiełbasą, pasztety roboty mojej mamy, a także typowo podlaskie specjały jak babka ziemniaczana, zaguby oraz sękacz i pascha. Kiszką ziemniaczaną i kartaczami z mięsem zbytnio się nie zachwyciła, ale zjadła uprzejmie twierdząc, że smaczne. O wiele większe problemy były z wyżywieniem Marka. Nic mu nie podchodziło i wszystko odstawiał prawie nietknięte ku wielkiej rozpaczy moich rodziców i teściów. Jedynie jabłka pieczone z żubrówką zyskały uznanie w jego oczach, a raczej podniebieniu, zapewne za sprawą naszego trunku. Przez cały pobyt żywił się praktycznie tym co ze sobą przywiózł, poza pieczywem i jabłkami. Twierdził, że nasze owoce przepięknie pachną i wybornie smakują, toteż na drogę powrotną otrzymał wór jabłek z naszego sadu. Muriel było trochę wstyd za partnera, nadrabiała miną i żartami, że on zawsze zagranicą wybrzydza, bo taki już z niego „francuski piesek”. Zajadał się więc swoimi camembertami i innymi serkami z pleśnią o woni mogącej zwalić z nóg nawet słonia oraz wcinał suszoną kiełbasę i salami z Ardenów. Wszystko zapijał przywiezionym winem a niekiedy – dla odmiany – naszą gorzałką.

 

Na koniec pobytu w Polsce, nasi belgijscy znajomi mieli niebywałą niespodziankę w postaci śmigusa-dyngusa. Polewaniu wodą nie było końca, ku uciesze piszczących dzieciaków i ich mam, najbardziej narażonych na tę wielkanocną tradycję. Potem czekało nas już pakowanie i podróż powrotna do Brukseli. W sumie, pomimo naszych wcześniejszych obaw, pobyt w naszym kraju bardzo się naszym cudzoziemskim znajomym podobał, nawet jeśli nie wszystko przypadło im do gustu. W końcu, nas w Belgii też nie wszystko zachwyca i zdarza nam się – i to nierzadko – coś skrytykować, od jedzenia począwszy, a na pogodzie kończąc.

Anna Karska

Polecamy

Ośmiu wspaniałych

Wiele osób kojarzy lato z wakacyjną, przelotną miłością lub krótkim romansem, ale tak naprawdę miłość przychodzi o różnych porach roku, a strzała Amora dopada zarówno nastolatków, ludzi w kwiecie wieku, jak i tych stojących u progu jesieni życia.

Postępowanie sądowe wiąże się z określonymi kosztami. Zanim rozpoczniemy sprawę w sądzie, musimy się zastanowić, ile zapłacimy za pozew, jakie koszty mogą powstać w trakcie postępowania, a także czy uda nam się odzyskać poniesione koszty.

 

Dzień Kobiet od lat dzieli społeczeństwo na zwolenników i przeciwników. Podział dotyczy celebrowania tego wciąż kontrowersyjnego święta. Żeby choć trochę przybliżyć fenomen 8 marca, poprosiłam o wypowiedź ludzi dobrze nam znanych z mediów.

Końcówka roku była bardzo intensywna oraz miała pokazać, na co nas tak naprawdę stać. Nadszedł bardzo wyczekiwany mecz z depczącą nam po piętach drużyną Cristal Boys.

W związku z tym, że w gminie Anderlecht z roku na rok wzrasta liczba mieszkających tam Polaków i Rumunów kilka organizacji kulturalnych zdecydowało się po raz kolejny zorganizować festiwal popularyzujący kulturę obu tych krajów.

Tegoroczne lato zafundowało nam prawdziwie królewską kąpiel słoneczną. Niemal w całej Europie termometry wskazywały bardzo wysokie temperatury. Wakacje się skończyły i wydaje mi się, że każdy bez wyjątków został usatysfakcjonowany słoneczną pogodą.

Niesamowite emocje, gorąca atmosfera w środku zimy, muzyka, dobroczynność, otwarte serca. Fenomen WOŚP jest powtarzalny, co daje wiarę w człowieka. Co roku setki wolontariuszy wyruszają w teren a Polacy szczodrze zapełniają ich puszki. Muzyka gra, świat nabiera kolorów.

Miesiącem zakochanych jest niewątpliwie maj ze swoją wiosenną aurą sprzyjającą miłosnym zauroczeniom. Podobnie jest jednak i latem.

Ścieżka smartfonowa

Jako pierwsze miasto w Europie Antwerpia wprowadziła ścieżki dla pieszych korzystających z telefonów komórkowych. Wszystko z powodu licznych kolizji, do których doprowadzali piesi pochłonięci światem wewnątrz ich smartfona.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Gimnazjalistów
  • Mini galeria 04
  • Miss Fitness
  • Ani Mru Mru
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Dzień Dziecka 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Mini galeria 03
  • Krakus
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices