Dziś jest , imieniny obchodzą:

Matki - swatki

W mailu napisał mi, że chciał zmienić swoje życie a przynajmniej spróbować. Zaraz po ślubie wyjechał i tyle go widziałam...

Lukas od początku był dla mnie jedną wielką niewiadomą. Z niecierpliwością czekałam na jego przyjazd do Polski. Pisaliśmy ze sobą prawie rok a teraz mieliśmy się spotkać pierwszy raz.
Do poznania Lukasa wielce przyczyniła się moja mama. Zaledwie zdążyłam skończyć studia a ona już panikowała, że zostanę starą panną, a nie daj Boże wieczną singielką. Bez przerwy wyszukiwała mi coraz to bardziej pokracznych kandydatów. Na szczęście miałam pracę, własne mieszkanie więc czułam od czasu do czasu trochę powietrza.

Któregoś dnia mama przybiegła do mnie pełna euforii z wypiekami na twarzy. Okazało się, że napisała do niej dawna przyjaciółka. Na stałe mieszkała w Ameryce i straciły kontakt na wiele lat. Pani Jola owdowiała, poczuła się samotna i przypomniała sobie o dawnej sympatii do mojej mamy. W liście żaliła się, że jej trzydziestoletni syn ma własne życie i w ogóle się nią nie interesuje. Mieszka w Chicago i ogranicza się do okazjonalnych telefonów i tak jak ja nie spieszy się z założeniem rodziny. Czułam, że coś jest na rzeczy ,,będą nas swatać”, - pomyślałam.

Już nie pamiętam, które z nas odezwało się pierwsze. W każdym razie dość szybko zaczęłam z Lukasem wymieniać się mailami, a potem były długie pogaduchy telefoniczne. Przestałam się przejmować coraz to nowszymi pomysłami ,,swatek” bo widziałam w tym inne korzyści. Lukas źle mówił i pisał po polsku, więc szlifowałam język angielski. Marzyłam o wyjeździe do Stanów a dzięki tej znajomości być może nadarzy się okazja.

Kiedy Lukas oznajmił mi, że przyjeżdża do Polski, poczułam się nieco rozczarowana. Gdzieś tam w podświadomości liczyłam, że to on zaprosi mnie do siebie. Natomiast mama cała promieniała. Bez przerwy powtarzała - Nareszcie poznam twojego chłopaka i nie interesowały ją moje zaprzeczenia, że Lukas nie jest moim chłopakiem. Znowu czułam spisek, ale co tam - niech się cieszy - myślałam. Pocieszała mnie myśl, że mój wyjazd do Ameryki, to jeszcze nic straconego. Zaopiekuję się facetem, poznamy się lepiej i pewnie kiedyś zaprosi mnie za ocean.

Kiedy zobaczyłam Lukasa na lotnisku byłam miło zaskoczona. Bardzo przystojny, dobrze ubrany a w dodatku miły i bardzo grzeczny. Przywitał mnie bukiecikiem stokrotek, które udało mu się przemycić pod marynarką. Teraz myślę, że wtedy od pierwszej chwili zawładnął moim sercem na tyle, że byłam gotowa poświęcić mu więcej czasu niż przewidywałam.

Po dwóch tygodniach wycieczek i romantycznych kolacji Lukas oznajmił mi, że chciałby zapytać mnie o coś ważnego i od mojej odpowiedzi zależy, jak długo zostanie w Polsce. Spodziewałam się, że zapyta mnie o to, czy zostanę jego dziewczyną. Jakież było moje zaskoczenie kiedy ten amerykański przystojniak poprosił mnie o rękę! Oczywiście przyjęłam oświadczyny. Nie dość, że Ameryka była tuż tuż, to jeszcze taki super mąż.

Mama z wielkim zapałem pomagała załatwiać formalności. Chyba bała się, że się rozmyślę, bo tempo przerosło moje oczekiwania. Ślub był bajkowy, było sporo gości. Niestety nie było matki Lukasa. Schorowana kobieta bała się trudów podróży i wzruszeń. Ale mój perfekcyjny mąż zaprosił ze Stanów fotografa, który miał wszystko udokumentować dla pani Joli.

W podróż poślubną wybraliśmy się na Mazury. Zdziwiło mnie, że Lukas zabrał ze sobą pana kamerzystę i na początku byłam trochę zła, ale facet przyleciał z tak daleka i pewnie chciał zobaczyć jakieś ładne zakątki Polski. Pogodziłam się z tym, w końcu byłam szczęśliwą mężatką.

Czas mijał a ja czułam, że z moim mężem coś nie tak. Ożywiał się tylko wtedy kiedy na horyzoncie pojawiał się jego znajomy kamerzysta. Kiedy zostawaliśmy sami naturalny urok mojego męża pryskał. A seks? Cholera! Chyba był wymuszony. Ile razy bym nie zapytała - czy coś nie tak? Zawsze słyszałam - jest OK.

Zaraz po podróży poślubnej, Lukas zaczął delikatnie wspominać, że trzeba wracać do Stanów. Tyle, że po pewnym czasie oznajmił mi, że na razie wraca sam. Tłumaczył to tym, że to dla niego nowa sytuacja i musi się do niej przyzwyczaić. Zapewniał, że będzie przysyłał pieniądze i że wkrótce wszystko się ułoży. Czułam się oszukana? Nie! Jak opluta! - To po cholerę ta cała szopka ze ślubem, podróżą poślubną? -pytałam. A on? On, po prostu milczał.

Wyjechał. Odpowiedział mi po dwóch miesiącach mailem. Nawet nie miał odwagi zadzwonić. Ale to co przeczytałam przerosło moje najbardziej podłe myśli. Zaczął od przeprosin. Potem w kilku wersach wylał na mnie całe wiadro prawdy o sobie. Zapewniał mnie, że miał szczere intencje wobec mnie, bo próbował zmienić swoje życie. Ale się nie udało! Twierdził, że bardzo mnie lubi, ale natury nie da się oszukać. Oznajmił, że od kilku lat związany był z mężczyzną. To był ten pan kamerzysta. Nie układało im się i się rozstali. Wtedy Lukas zdecydował się, za namową matki na przyjazd do Polski. Pomysł ze ślubem był pod wpływem emocji i rozgoryczenia po rozpadzie jego związku. Myślał, że przy moim boku zapomni o kochanku i ułoży sobie życie zakładając rodzinę, ku zadowoleniu matki. Nigdy nie rozmawiał z nią o swoich skłonnościach, chociaż domyślał się, że ona wie. Zawsze zmieniała temat kiedy był blisko wyznania prawdy. I znowu przepraszał, że postąpił zbyt pochopnie, że nie da się w kilka tygodni zmienić orientacji. Napisał, że kiedy był już w Polsce jego partner wyprosił adres od pani Joli i przyleciał za nim. Zjawił się tuż przed ślubem i zaczął błagać żeby do siebie wrócili. Lukas na jego widok zrozumiał, że popełnia straszną pomyłkę żeniąc się ze mną, ale nie chciał narażać mnie na przykrości i szyderstwa. Wtedy pomyślał, że z czasem jakoś mi to wyjaśni. - No i wyjaśnił!

Oczywiście rozwiedliśmy się. Nasze matki znowu zerwały kontakt. Lukas dzwonił do mnie z propozycją. Chciał żebym przyleciała do Stanów, a on pomoże mi na starcie i zaopiekuje się mną. Jednak wciąż czuję się oszukana i zniesmaczona tym, że lądowałam w jego ramionach na zmianę z jakimś facetem. Po tym wszystkim, na dobre odechciało mi się Ameryki.

Polecamy

Osoby zatrudnione w Belgii na umowę o pracę, prowadzące własną działalność gospodarczą, czy pracujące jako urzędnicy państwowi mają prawo do belgijskiej emerytury.

Wywiad z prywatnym detektywem Sébastienem Bakun

 

Nowotwór, zawał, reumatyzm, kłopoty z krążeniem, zwyrodnienie stawów, jaskra itd. Wyliczać można by bez końca. Żadna z wymienionych chorób i wielu innych, które dotykają miliony osób na świecie, nie jest przeważnie świadomie skrywana przez chorego ani jego najbliższych.

Selfies robią sobie wszyscy – od wypindrzonych nastolatek po szacowne głowy państw. Internet jest ich pełen, a media społecznościowe wręcz nimi ociekają.

Facebook w trakcie swego krótkiego żywota zdążył już wzbudzić niemało kontrowersji, zwłaszcza jeśli chodzi o kwestie prywatności użytkowników i własności załadowanych na stronę zdjęć i postów. To, z czego zapewne nie zdajesz sobie sprawy, to fakt, że może istnieć kopia Twojego starego profilu na Facebooku - na zupełnie innej stronie, dostępna online i to dla wszystkich!

Pamięć tego, co spotkało mnie w ciągu ostatnich tygodni, ciążyła na mnie niczym nieustępliwy kac. Nigdy nie sądziłem, że coś tak nieistotnego jak włamanie do opuszczonego domu może zmienić moje życie do tego stopnia. I to jeszcze jak – zamieniło je w prawdziwy koszmar!

Nie lękam się śmierci. Bo gdy ona przyjdzie, ja odejdę. Chcę napisać o mojej chorobie, o upokorzeniach, cierpieniu, braku zrozumienia, a także o ludzkiej postawie. Mam na imię Anna, jestem w kwiecie wieku, na obczyźnie od 16 lat.

Siedziałem na mostku z wędką, zadzwoniła komóra, odezwał się koleżka. Zapowiedział, że niebawem dołączy, spytał, co przywieźć. – Weź coś na ciepło do jedzenia, bo zdaje się, że nie biorą – poskarżyłem się. Usłyszałem potwierdzenie, rozłączył się.

Marzec w potocznej świadomości kojarzy się ze świętowaniem Dnia Kobiet oraz Dnia Wagarowicza, kiedy to dziatwa w całej Polsce topi tak zwaną Marzannę przeganiając tym samym zimę do morza.

„Baby, ach! Te baby, czym by bez nich był ten świat” – tak przed laty śpiewali Andrzej Zaucha i Ryszard Rynkowski. Moja babcia jednak sparafrazowała tekst piosenki, nucąc zawsze w sezonie grzybowym: „Grzyby, ach! Te grzyby, czym by bez nich był ten świat…”. 

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Bal Gimnazjalistów
  • Dzień Dziecka 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Mini galeria 03
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Koncert Budki Suflera
  • Krakus
  • Ani Mru Mru
  • Miss Fitness
  • Majówka Comblain La Tour 2010

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices