Dziś jest , imieniny obchodzą:

Piękny i Bestia

Można by zacząć tak: Dawno, dawno temu… Ale po co, jak to było niedawno i trwa do dziś…

 

Urodziłam się, bo nie miałam innego wyjścia. Zwyczajny wypadek przy pracy moich rodziców. Gdyby nie niski budżet moich staruszków, pewnie by mnie nie było. A tak – bach! I jestem. Od zawsze mała, czarna, z żabimi oczami. Od dziecka uroda nie była moim mocnym atutem. Mama uporczywie wmawiała mi, że nie ma się czym przejmować, że najważniejszy jest intelekt i stan duszy. A jaki może być stan duszy 8 letniej paskudy, z której babcia potajemnie ściągała uroki, a zaprawiony w bojach stryj (weteran wojenny), bał się zostać sam ze mną w domu, niby źle mi z oczu patrzyło.

 

Szkoła… jakiś koszmar. Zaledwie dwie życzliwe mi koleżanki, które lubiły pokazywać się w moim towarzystwie. U boku nastoletniej anorektyczki, płaskiej jak deska, z aparatem na zębach, rozczochranymi lokami, które szczelnie zakrywały wielkie zielone (a może niebieskie) oczy, pulchne cycatki prezentowały się całkiem nieźle. Dobrze wiedziałam, dlaczego zabierają mnie na imprezki. Intelekt zdecydowanie był moją mocną stroną. Zresztą ćwiczyłam go, co wieczór czytając przeróżne romansidła i wypłakując się do poduszki. Całą swoją energię skutecznie lokowałam w naukę i pomoc rodzicom w prowadzeniu firmy. Biuro nieruchomości działało prężnie i pomoc kogoś, kto świetnie orientował się w systemach komputerowych, była nieoceniona.

 

Klasa maturalna i wybór studiów… pestka. W porównaniu ze studniówką. Matury się nie bałam – wystarczy, że nauczyciele trzymali się na dystans od brzyduli. Studia? Żaden problem – SGGW i projektowanie ogrodów. Fauna i flora zawsze były mi przychylne. Ale wrócę do studniówki. Panika, strach i brak partnera. Jednak mogłam liczyć na dwie niezastąpione koleżanki, które przez kilka lat zrobiły się jeszcze bardziej pulchne i z tego, co pamiętam, też nie miały chłopaków. Umówiliśmy się na 19.00 u mnie w domu. Tata miał nas zawieźć samochodem do pobliskiej restauracji, gdzie zorganizowana była studniówka.

 

Nadszedł czas na image, który i tak z pewnością nic nie dał, ale żeby nie było, że nie próbowałam. Jakieś dwa dni wcześniej kupiłam sobie sukienkę – kolejna zmora. Odkąd sięgam pamięcią, leginsy i luźne swetry były moją niezastąpioną zbroją. Ortodonta usunął mi aparat, który w moim przekonaniu i tak wiele nie zmienił. Ale do dzieła… lekki makijaż, błękitna zwiewna sukienka z odkrytymi ramionami – o dziwo, zauważałam, że kiecka bez rękawów i ramiączek, ma się na czym trzymać. Włosy – no cóż, z nimi nic się nie dało zrobić. Burza loków, z małym wyjątkiem, bo, upinając je lekko z tyłu, odsłoniłam żabie oczy.

 

Gotowa, choć nie do końca przekonana do swojego wyglądu, poprosiłam mamę o ocenę. Pierwszy wyłowił mnie wzrokiem tata: – Wyrosłaś Basiu – wykrztusił z lekkim uśmiechem. Mama, jak to mama – dla mnie zawsze byłaś wyjątkowa. No tak, wyjątkowa… można to różnie interpretować. Ale dobre i to, na pocieszenie przed koszmarnym wieczorem. Nie było czasu na rozmyślania. Dwie usłużne przyjaciółki dzwoniły jak opętane do drzwi. Tata wymachiwał kluczykami od auta, co wyrażało jego zniecierpliwienie, więc pewnym krokiem ruszyłam do wyjścia. – Basiu! Poczekaj! – zawołała mama. – Mam dla ciebie mały drobiazg. Podeszła i założyła mi na rękę bransoletkę. Cacko stare, aczkolwiek gustowne. – To bransoletka babci, oby przyniosła ci szczęście tak jak jej, dodała i posmutniała.

 

Impreza rozkręcała się powoli. Kilkoro zakochańców kręciło się na parkiecie. Ja i moje przyjaciółki bezy, ulokowałyśmy się przy stoliku, skąd było widać wejście i cały parkiet. Przez pół godziny słuchałam nieocenionych opinii koleżanek na temat garderoby nowo przybywających par. Nagle moją uwagę przykuła para, której częścią przykuwającą był ON. Jaki piękny! Wysoki, blondyn, niebieskie oczy, dobrze zbudowany i ten uśmiech! O rany! Gdybym nie była świadoma swojego wyglądu, zrobiłabym wszystko żeby zwrócić na siebie uwagę. Ale cóż – byłam świadoma.

 

Bal nabierał tempa. Pary tańczyły. Samotne panie grzały krzesła, a samotni panowie dobrze czuli się w swoim towarzystwie, popijając poncz. Kapela zaczęła grać jeden z tych kawałków dla zakochanych, a ja miałam kluchę w gardle. I nagle totalne zamroczenie. Ten piękny książę ukłonił się przede mną i zapytał: – Zatańczysz ze mną? Moja partnerka poszła poprawić sobie makijaż, a ja tak lubię tę piosenkę. Mam na imię Kostek, a Ty? – Ja? Ja… Basia… Cała zdrętwiała, oszołomiona, zawstydzona i ogólnie skołowana, nie wiem jak wstałam, podałam mu rękę i jak klaun na szczudłach podążyłam z nim na parkiet. Nie słyszałam melodii, sala wydawała mi się pusta, byłam tylko ja i on. Mówił coś do mnie, ale ja pląsałam jak w amoku. Po kilku minutach przywołałam swoją jaźń do porządku. – Więc masz na imię Kostek? Dlaczego nie kojarzę ciebie ze szkoły? – Jestem kuzynem Izy, towarzyszę jej na balu. Niedawno przyjechałem z rodzicami z zagranicy. Tańczyliśmy i rozmawialiśmy jakbyśmy znali się od wieków. Nigdy w życiu tak się nie czułam. Jakby sen na zmianę z ciepłym letnim deszczem otulał moje ciało. Niestety, kapela przestała grać i mój książę odprowadził mnie na miejsce. Usiadłam i podziękowałam, ale Kostek wciąż trzymał mnie za rękę i patrzył inaczej niż inni. – Basiu, to, co teraz zrobię może cię zdziwi, ale proszę zaufaj mi… Cudowny, piękny, niebieskooki odpiął moją bransoletkę i wsunął do kieszeni swoich spodni. – Oddam ci ją na naszym ślubie… – powiedział i odszedł, tyle go widziałam.

 

Mijały lata, skończyłam studia, projektowałam swoje ukochane ogrody. Obcowanie z naturą sprawiło, że wyładniałam i nawet miałam kilku adoratorów. Ale żaden z nich nie był Kostkiem. Cały czas żyłam tym kilkuminutowym tańcem, emocjami jakie mną wtedy targały i słowami „oddam ci ją na naszym ślubie”. Oczywiście mamie powiedziałam, że zgubiłam bransoletkę. Wcale nie była zła, skwitowała „widocznie tak miało być”. Ale nie można żyć tylko marzeniem o księciu, o spełnionej miłości, bo kto z tego wyszedł cało? No kto? Chyba tylko Kopciuszek.

 

Dostałam nowe zlecenie. Ogród marzeń. Piękny dom, 3000 m działki, którą zleceniodawca polecił mi w e-mailu zagospodarować według własnego gustu. Za pół roku wraca z zagranicy i wszystko ma być gotowe. Przede mną była wyczynowa praca, bo zima za pasem. Dni mijały. Moi pracownicy uwijali się jak mogli i schodzili mi z drogi, emocje sięgały zenitu. Ostatnie poprawki, ocieplanie roślin. Na szczęście zima była łaskawa. Co za furiat, żeby zlecać mi zakładanie ogrodu pod koniec lata. Dostałam e-maila: „Pani Basiu, wracam 14 lutego. Chciałbym się z panią spotkać, rozliczyć i odebrać klucze. Spotkajmy się na mojej posesji o 17:00, pozdrawiam, K. Mazur”. No pięknie! W Walentynki i o 17! Byłam umówiona z koleżankami na domówkę antywalentynkową. Trudno, jakoś się wytłumaczę. Klient nasz pan.

 

14 lutego, punktualnie o 17:00, czekałam na swojego zleceniodawcę. Podjechał samochód. No nareszcie! Może jeszcze zdążę spotkać się z dziewczynami… Z samochodu wysiadł przystojny mężczyzna z ogromnym bukietem róż i podążył w moją stronę. Im bardziej się zbliżał, tym bardziej biło mi serce. Kiedy był już w odległości dwóch metrów, moje ciało odmówiło posłuszeństwa… – Kostek! – wykrzyknęłam i rzuciłam mu się w ramiona. – Basiu! Tak, to ja. Wyjdziesz za mnie? Mimo całkowitego paraliżu, byłam w stanie wykrztusić tylko „tak, tak, tak!”…

Kostek studiował za granicą. Wrócił i pobraliśmy się. Bransoletkę babci założył mi na rękę w dniu naszego ślubu…

Polecamy

Wakacje zaczęły się na dobre i naturalną koleją rzeczy jest częstsze niż zazwyczaj wychodzenie na różne imprezy, poznawanie nowych ludzi, słowem – wspaniała zabawa. Trzeba jednak pamiętać o niebezpieczeństwie, jakie może się z tym wiązać.

23 kwietnia, w EWSPA Domu Polskim, mieliśmy okazję zobaczyć film dokumentalny pt. „Jestem Kuba”, w reżyserii Norweżki Ase Svenheim Drivenes, którego producentem polskim był Edward Porembny.

Leonardo da Vinci jest jednym z najbardziej znanych artystów w historii, stał się także symbolem okresu Renesansu. Jego geniusz nie ograniczał się jednak tylko do sztuki. Leonardo był błyskotliwym wynalazcą i badaczem w zakresie inżynierii, chemii, hydrodynamiki, optyki, mechaniki, pirotechniki, anatomii i fizyki. Tworzył wizje wynalazków i wysnuwał idee na długo zanim pojawiły się technologie, które by umożliwiły ich realizację.

Mamo, skąd się wziąłem? Co to jest seks? Te i podobne pytania usłyszysz od swojej pociechy na pewno. Seks nie powinien być tematem tabu. Im wcześniej zaczniesz rozmawiać z dzieckiem, tym łatwiej znajdziecie wspólny język.

Wywiad z Dave Deruytter, Head of Expatriates & Non Residents ING Belgium

Chyba każda osoba chociaż raz w życiu znajdzie się w sytuacji, w której wynajmie mieszkanie lub dom, warto więc znać prawa i obowiązki najemcy.

Dla Polaków bardzo ważne są dwa święta: Wielkanoc i Boże Narodzenie. Z każdym z nich wiążą się określone zwyczaje.

Gdy mieszkałam w Polsce, coś takiego wydawało mi się nieprawdopodobne. Zarówno odległość geograficzna, jak i różnica cen (przebywam w Belgii od przeszło dwudziestu lat) były po prostu nie do pokonania. A teraz hop-siup dwa kliki w Internecie, walizka w rękę i w drogę.

Ostatnio pisałam o zaletach i wadach włosów doczepianych i – tak jak obiecałam – w tym numerze napiszę o rodzajach włosów, które proponuje nam dzisiejszy rynek oraz metodach ich montażu, gdyż jest ich naprawdę duży wybór.

 

23 czerwca Brytyjczycy zagłosowali za opuszczeniem struktur unijnych. W referendum uczestniczyło 72,2 proc. uprawnionych do głosowania, z czego 51,89 proc.

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Miss Fitness
  • Mini galeria 03
  • Koncert Budki Suflera
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Ani Mru Mru
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Mini galeria 04
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Dzień Dziecka 2012
  • Bal Gimnazjalistów
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Krakus

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices