Dziś jest , imieniny obchodzą:

Światełko w tunelu

Wywiad z Panem mgr. inż. Arkadiuszem Sulkowskim, Górnikiem z Jastrzębskich Spółek Węglowych.

 

Wszyscy wiemy, że praca górnika jest ciężka i niebezpieczna. Czy mógłby Pan nam zdradzić, ile lat pracuje pan w tym zawodzie?
- Z górnictwem związany jestem 21 lat, pracę kopalni podjąłem bezpośrednio po ukończeniu szkoły średniej, trochę przypadkowo, bo nie znalazłem pracy w moim zawodzie. Dziś nie zamieniłbym tej pracy na żadną inną, może to dziwne, ale ta praca wciąga. Bywają też dni, kiedy człowiek jest już skrajnie wyczerpany i ma wszystkiego dość.

Tak szczerze, czy lubi Pan swoją pracę?
- O tak! W tej pracy nie ma monotonii. Nigdy nie wiem, co mnie dziś spotka, z jakim zagrożeniem przyjdzie mi się zmierzyć, ocena zagrożenia, nie wyobrażam sobie innej pracy. Ogólnie rzecz biorąc górnictwo daje mi dużo satysfakcji.

Często zawód górnika przechodzi z ojca na syna. Czy w Pańskiej rodzinie tak było?
- W gruncie rzeczy tak, choć nikt mnie nigdy nie namawiał do pracy w kopalni. Mój ojciec i dziadek też pracowali na „grubie” („gruba” – kopalnia po Śląsku). Miałem swobodę w wyborze zawodu. Nie znalazłem pracy w swoim zawodzie wyuczonym (elektronik), a zbieg okoliczności skierował moje kroki do kopalni, czego nie żałuję. Już w trakcie pracy skończyłem studia inżynieryjne związane z górnictwem (specjalizacja maszyn górniczych) i magisterskie (bezpieczeństwo i higiena pracy w górnictwie).

Czy mógłby Pan powiedzieć nam kilka słów o mundurze galowym górnika? Jak się w nim Pan czuje? Kiedy go Pan wkłada?
- Mundur dla górnika to rzecz święta, wkładam go kilka razy do roku, obowiązkowo na Barbórkę. Tego dnia jest odświętna msza w kościele oraz przemarsz ulicami miasta. Wkładam go również wtedy, kiedy zakłada się go ze smutkiem, czyli na pogrzeb naszych kolegów z pracy. Potem starannie chowam do szafy w specjalnym pokrowcu. Mój mundur ma teraz 15 lat, nigdy nie był prany, prasowany, a wygląda jakby dopiero spod igły wyszedł, to bardzo dobry materiał. Jedynie pióra na czako zaczynają trochę tracić biały blask.

Czy zna Pan jakąś legendę związaną z górnictwem i czy ma ona jakiś wpływ na Pańską pracę?
- Chyba każdy słyszał o Skarbniku, naszym podziemnym opiekunie, którego nie można wkurzyć, bo cię spotka nieszczęście. Zawsze podczas zjazdu trzeba się z nim przywitać, dźwigając hełm do góry, mówiąc „Szczęść Boże”. Takim pozdrowieniem witamy się także z kolegami na dole. Czasem w trudnych sytuacjach prosi się go o pomoc i chyba pomaga, bo zawsze w odpowiednim momencie przychodzi rozwiązanie problemu. Inna legenda mówi, że na Barbórkę ktoś zawsze odchodzi, dlatego w okresie przed naszym świętem zwraca się szczególną uwagę na to żeby nie doszło do wypadku. Jest to trudny i niebezpieczny czas, a nadejście czwartego grudnia pozwala dopiero odetchnąć i zrelaksować się.

Czy nie boi się Pan, że czasem coś pójdzie nie tak i dojdzie do katastrofy w kopalni?
- Niestety czasem tak. Wydobywamy z coraz głębszych pokładów. Zwiększa się ilość zagrożeń, coraz mniej ludzi sprawia, że jest coraz więcej obowiązków dla pozostałych. Z drugiej strony stosuje się coraz nowsze technologie, wykorzystuje najnowocześniejsze maszyny i urządzenia, które zwiększają nasze bezpieczeństwo. Trzeba jednak zawsze pamiętać, że natura jest nieokiełznana i należy się liczyć się z każdym zagrożeniem.

Jakie ma Pan wspomnienia z lat, kiedy zaczynał Pan pracę w górnictwie? Czy były jakieś wahania?
- Początki były trudne, pierwszy dzień pamiętam do dzisiaj. Najpierw zjazd „szolą”, czyli naszą górniczą windą. Żołądek podchodził mi do serca. Potem pierwsze podejście do ściany, czyli miejsca, skąd wydobywa się węgiel. Kiedyś kolega zasterował obudową i usłyszałem trzaski, a ze stropu posypały się kamienie, byłem blady jak duch. Jednak w tych warunkach szybko można się przyzwyczaić do hałasu, zapylenia, wibracji, ciemności… Dziś wspominam to ze śmiechem.

Czy kiedykolwiek groziło Panu jakieś niebezpieczeństwo?
- Tak, nieraz. Najgroźniej było chyba, kiedy nastąpił pożar w ścianie. Usłyszeliśmy kilkanaście wybuchów. Pomyśleliśmy, że może strzelają, ale za chwilę wszystkie maszyny stanęły i przez łączność głośnomówiącą usłyszeliśmy, że trzeba się ewakuować. Wszyscy zdążyli, wtedy obyło się bez ofiar, do domu wróciłem o 03:00 w nocy, klęknąłem i dziękowałem Bogu za ocalenie. Chyba wtedy zdałem sobie dopiero sprawę jak realne było to zagrożenie.

Wiem, że ma Pan syna. Czy chciałby Pan żeby poszedł w Pana ślady?
- Nie. Chciałbym, żeby jego praca była całkowicie bezpieczna, dlatego nie będę go namawiał. Ale jeżeli sam by podjął taką decyzję to oczywiście będę go wspierał i w miarę możliwości pomagał oraz przestrzegał przed podejmowaniem zbędnego ryzyka, mocno uczulał na bezpieczeństwo.

Słyszałam, że w górniczych rodzinach jest szczególne pożegnanie przed wyjściem do pracy. Co mówi Panu żona?
- Wychodzę do pracy o 04:45. Żona jeszcze śpi, daję jej buziaka, a ona budzi się i życzymy sobie miłego dnia. Żona też pracuje w kopalni, choć na powierzchni, jest planistką.

Jest Pan sztygarem. Proszę powiedzieć, jakie obowiązki Pan wykonuje i jaka spoczywa na Panu odpowiedzialność?
- Jestem odpowiedzialny za całą moją załogę. Za to, że każdą wyznaczoną pracę muszą wykonać bezpiecznie, wydajnie. Muszę zorganizować im materiał i sprzęt do wykonywania pracy, przeszkolić jak tę pracę mają wykonać bezpiecznie. Poinformować, jakie mogą wystąpić zagrożenia na tym stanowisku i tak długo jak są w pracy, są pod moją opieką. Często mówią o mnie „tata”, bo taka moja rola, być ich tatą przez ten czas. Dobrych pracowników staram się nagradzać. Tych, co źle wykonują swoje obowiązki lub robią to niebezpiecznie strofuję. Czasem też dla ich własnego bezpieczeństwa, trzeba ukarać.

O czym marzy górnik?
- Chyba o tym, co każdy, mieć szczęśliwą rodzinę, wspólnie spędzać czas. W pracy - żeby bezpiecznie dorobić do czasu przejścia na emeryturę, zdobyć uznanie i szacunek kolegów.

Czego mogę Panu życzyć w imieniu redakcji?
- Tradycyjnie – „tyle wyjazdów ,ile zjazdów”.

To też tego Panu życzę i dziękuję za rozmowę.

Udało mi się zadać dwa pytania mamie Pana Arkadiusza, Pani Irenie Sulkowskiej.
Co czuje kobieta mająca syna górnika?

Będąc córką, żoną i matką górnika, całe życie bałam się, jak wychodzili do pracy. Najpierw o tatę, potem o męża, a teraz o syna. Zawsze było wyczekiwanie godziny powrotu. Żeby tylko szczęśliwie wrócili z szychty do domu. Ilekroć w wiadomościach mówiono o kolejnych wypadkach w kopalniach, strach chwytał za serce...

Czego życzy Pani synowi?
Życzę mojemu synowi szczęścia, zdrowia i pogody ducha. Życzę mu także, aby szczęśliwie doczekał emerytury. Wierzę, że z Bożą pomocą tak będzie…

Rozmawiała:

Polecamy

„Wzdłuż kolii
diament za diamentem,
toczy się kurant migotów.
Zła to magia,
tęczowa, lecz chciwa”.
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska
–„O brylantach”)

 

Coraz młodsze dzieci dysponują niewielkimi kwotami pieniędzy na swoje przyjemności. Stają się tym samym pełnoprawnymi konsumentami. Kupują głównie słodycze, przekąski i napoje. Niby drobne zakupy, ale w grę wchodzą niebagatelne kwoty. Producenci i detaliści mają o co walczyć.

Masz dość chodzenia po ziemi? Chciałbyś zobaczyć świat z góry i przeżyć trochę mocnych wrażeń? Wspinaczka to coś dla Ciebie! Na czym polega? Jakie są jej korzyści? Gdzie można ją uprawiać? Wznieśmy się do góry, by rzucić okiem na ten sport mający mnóstwo zalet.

23 czerwca Brytyjczycy zagłosowali za opuszczeniem struktur unijnych. W referendum uczestniczyło 72,2 proc. uprawnionych do głosowania, z czego 51,89 proc.

Kule z Klerksdorp, znalezione w kopalniach Republiki Południowej Afryki, fascynują badaczy od dziesięcioleci: są zbudowane z niezwykłego materiału, pełne symetrycznych żłobień, a przede wszystkim - niezwykle stare.

Pani Profesor Małgorzata Fuszara – socjolożka, prawniczka, współtwórczyni Gender Studies przy Instytucie Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego i dyrektorka Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych. Ekspertka Rady Europy ds.

Jak pokazuje doświadczenie Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji Ambasady RP w Brukseli (WPHI), większość przedsiębiorców nie jest świadoma instrumentów wsparcia, jakie daje im Unia Europejska Szkoda, bo jest to prosta metoda na uniknięcie wielu problemów, a gdy już wystąpią, na ich rozwiązanie!

W roku 1989 Francis Fukuyama stwierdził, że w zasadzie historia już się skończyła. Upadł bowiem ZSRR i od teraz, na gwizdek, świat zaczął się ujednolicać i samoulepszać na świetlanej drodze ku doskonałości.

Łukasz ma 30 lat i pracuje na budowie. Specjalizacja – demolka i szpachlowanie. Ma dobry kontakt z kolegami z pracy, ale jest coś, czego o nim nie wiedzą. Ma narzeczoną, z którą mieszka w dwupokojowym mieszkaniu. Jeden pokój jest zarezerwowany tylko dla niego.

Sporo czasu zastanawiałem się nad tematem dzisiejszego artykułu i doszedłem do wniosku, że jesteście już gotowi na zabawę w jeden z najtrudniejszych i wymagających poświęcenia najwięcej uwagi i skupienia temat, jakim jest reportaż.

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Mini galeria 03
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Ani Mru Mru
  • Miss Fitness
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Koncert Budki Suflera
  • Krakus
  • Mini galeria 04
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Gimnazjalistów
  • Dzień Dziecka 2012

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices