Dziś jest , imieniny obchodzą:

Pan zapozna panią, sprzeda karakuły...

Po pięciodniowych zaciętych starciach między ludnością murzyńską, a policją i gwardią narodową, dzielnica Watts w Los Angeles przedstawia obraz zniszczenia. Po pokrytych warstwą gruzu i pobitego szkła ulicach chodzą tylko uzbrojone patrole gwardzistów” - podawała w 1965 roku jedna z zagranicznych agencji prasowych.

 

W Polsce zaś panowała cisza; kręcono kolejne odcinki „Czterech pancernych i psa”, a w TV oglądać mogliśmy m.in. filmy „Wspomnienia, wspomnienia” produkcji bułgarskiej, względnie „Doktora Kildare”. Obrazem czasów były ogłoszenia drobne, ale - podobnie jak i cała gomułkowska epoka - były one dość ponure i smutne. Wyjątek stanowiły „Matrymonialne”.

Matrymonia nie porażały finezją, jednak zdarzały się kulturowe fajerwerki: „Dla siostrzenicy lat 27, wzrostu 165 cm, wykształcenie średnie, dobrze sytuowanej, zapoznam odpowiedniego pana. Cel matrymonialny”. Próżno zgadywać, czy znalazł się narzeczony, tym bardziej, że musiał brać pod uwagę nie tylko przymioty panny, ale również, a kto wie, czy nie przede wszystkim, przedsiębiorczość jej zdeterminowanej ciotki.

Trzeba jednak przyznać, że losem samotników przejmowali się także uczynni i życzliwi koledzy: „Dla przyjaciela mego, technika samochodowego, lat 44, przystojnego, zapoznam dobrze sytuowaną, z mieszkaniem, pannę, wdówkę lub rozwódkę, szczupłą w wieku do 34 lat. Cel matrymonialny, poważne oferty, której zwrot i dyskrecję zapewniam...”. Inne matrymonialne korzystały ze schematu znanego i praktykowanego do dzisiaj: „Kulturalnego pana z wyższym lub chociaż średnim wykształceniem lat 32-40 poślubi przystojna, sytuowana panna z mieszkaniem. Cel matrymonialny”.

Wykształcenie było najwyraźniej jednym z najbardziej poszukiwanych przymiotów podczas poszukiwania żony lub męża: „Starszy pan (tytuł naukowy), niezależny materialnie, pozna odpowiednią panią po czterdziestce”, albo: „Panna na stanowisku z własnym mieszkaniem, pozna kulturalnego pana do lat 50”. W cenie był również „Kawaler, lat 33, rzemieślnik bez nałogów, dobrego charakteru, pozna pannę, najchętniej krawcową”.

O ile w gazetach ludzie coraz częściej szukali żon czy mężów, o tyle zanikały z roku na rok inicjatywy rzemieślników, od których po wojnie roiły się kolumny ogłoszeń. Teraz rzemieślnicy zepchnięci zostali do rubryki „różne”, która w porównaniu ze „sprzedam” czy „lokale” wyglądała bardzo mizernie. Nie dziwi taki zanik, rzemieślnicy i prywaciarze obarczeni byli mianem wyzyskiwaczy, kryptokapitalistów i w ogóle byli wrzodem na miotającej się gospodarce socjalistycznej, niepotrafiącej wyprodukować nawet sznurka do snopowiązałki czy papieru toaletowego.
Z rzadka ogłaszał się taki „warsztat wulkanizacyjny, bieżnikowanie opon, wyważanie kół statyczne”, czy „napełnianie długopisów tuszem zagranicznym”.
W prasie ogólnopolskiej i regionalnej z tamtych lat ogłaszali się sporadycznie nauczyciel tańca, mechanik motorowerów „ze szlifem cylindrów w trzech dniach”, magister „uczący matematyki” oraz oferowano „parowe czyszczenie pierza na poczekaniu i plisowanie spódniczek”. Zestaw prywaciarzy uzupełniali: stroiciel fortepianów i fachowiec od „naprawiania na poczekaniu igielitowych płaszczy, piłek i zabawek dmuchanych”.
Zmieniły się towary oferowane w „sprzedaży”, w gazetach żyć zaczęła osobna rubryka „samochody”. Można było sobie kupić np. ZIS-a z silnikiem Pauharda (tak w oryginale), nowe Warszawy i Syrenki, ciężarówkę-diesla Kloknera, Adlera-Juniora. Dla znawców z głębszą kieszenią były Fiaty 1100, najczęściej zresztą „stan idealny”, Citroen BL-11, a nawet „tanio Mercedes V-170 w dobrym stanie sprzedam lub zamienię na telewizor”. Królowały jednak wyroby fabryk z krajów tak zwanej demokracji ludowej: Moskwicze 407, Wołgi, Skody i Wartburgi.

 

Lata 70-te - mała stabilizacja

W latach 70-tych zachodnia Europa i Ameryka pogrążały się w chaosie i upadku. Tak przynajmniej wynikało z doniesień publikowanych w polskich gazetach. „Wiele operacji przeprowadzanych przez CIA było sprzecznych z ustawami i konstytucją USA. Agenci CIA podejmowali próby zabójstwa premiera Kuby Fidela Castro” - donosiła oburzona Polska Agencja Prasowa w 1975 roku. Tymczasem w centrum stolicy Niemieckiej Republiki Ludowej, czyli w Berlinie Wschodnim, „dobiegały końca prace przy budowie Pałacu Republiki”, który po półroczu miał „otworzyć swe podwoje”. Jednocześnie polskie „władze państwowe i partyjne” wystosowały list do szefa NRD, Ericha Honeckera: „Ogromne zaangażowanie, z jakim naród NRD przygotowuje się do podjęcia nowych, ambitnych zadań, stwarza perspektywy wielkich osiągnięć w budownictwie socjalizmu i umacnianiu międzynarodowego autorytetu NRD”.

 

Karakuły i brylanty

Połowa lat 70-tych w ogłoszeniach drobnych wygląda dostatnio; sprzedaje się i kupuje coraz wymyślniejsze towary: „pierścionek z brylantem złoty sprzedam”, „futro piżmowe na tęgą figurę, tranzystor Stern sprzedam”. Najczęściej jednak dopytywano o słynne „Bony PKO”, co oznaczało ni mniej ni więcej obrót walutami państw zza żelaznej kurtyny. Prócz tego w cenie były fotele ginekologiczne, grzejniki żeliwne, wózki inwalidzkie i futra, najlepiej „karakułowe łapki kanadyjskie”.
Obrót lokalami ustabilizował się; tyle samo na stronach gazet zajmowali sprzedający i kupujący tej branży. Jak grzyby w barszczu (czyli rzadko) znaleźć można było: „dwóch studentów wynajmie pokój przy dobrej rodzinie, względnie kawalerkę”. Częściej już „pokoju z kuchnią” poszukiwało „małżeństwo z dzieckiem”. Spryciarze ogłaszali się: „Małżeństwo przyjmie dozorstwo , warunek mieszkanie, może być w starym budownictwie”.
W „sprzedam” znajdujemy akordeony, futra jugosłowiańskie, uwagę zwraca też brzmiąca jak wers wiersza oferta: „sztućce, skrzypce, sznur korali”. Oprócz tego handlowano wózkami, dogami, taksometrami... - interes kręcił się po japońsku. Jako tako.

 

Pechowy inwalida

Ludzie byli roztargnieni i gubili różne rzeczy, których potem poszukiwali poprzez ogłoszenia w rubryce „zguby”. Gdzieś, ktoś zgubił „rower w kartonie”, ktoś inny „złotą, ślubną obrączkę”, a jeszcze ktoś „pokwitowanie PP Desa”. Poszkodowany był też inwalida wojenny, który „zgubił 18 sierpnia 1975 roku większą sumę pieniędzy w Puszczykówku pod Poznaniem, tuż nad Wartą”. Inwalida wojenny wierzył w cuda, bo dodawał, że „sowicie nagrodzi uczciwego znalazcę”.
W połowie lat siedemdziesiątych rynek samochodowy wyraźnie się rozbrykał. Wjeżdżały na polskie szosy Fiaty 125p, konkurując z Syrenami, Skodami czy enerdowskimi Trabantami i Wartburgami. Niemniej jednak „Renault 10 stan bardzo dobry” był do wzięcia na Osiedlu Kosmonautów, a najbardziej szpanerski samochód undergroundowego Londynu końca lat sześćdziesiątych - „Austin Mini Morris 1100 w stanie idealnym, z dodatkowym wyposażeniem” nabyć można było w Lesznie. Gdzieś indziej sprzedawano Simcę 1500, jeszcze gdzieś Citroena BL-11. Wiało zachodem!
W połowie lat siedemdziesiątych zmniejszyła się na łamach gazet liczba nekrologów, zanikały też bezpowrotnie przeprosiny dyktowane dobrym wychowaniem, a nie wyrokiem sądowym. I tylko krakowski Polkabel rozpaczliwie wołał: „Prosimy odbiorców o zwrot bębnów drewnianych. Z uwagi na przejściowe trudności w transporcie kolejowym, prosimy o ich zwrot w transporcie samochodowym”.
Mimo „przejściowych trudności”, jakoś to się w 1975 roku kręciło. Nadchodziły jednak lata osiemdziesiąte, a wraz z nimi zupełnie inna historia.

Polecamy

Od 1 września minionego roku, uruchomiony został w Polsce rządowy projekt „leki 75+” zapewniający bezpłatny dostęp do lekarstw dla osób powyżej 75 roku życia.

– Faceci?! Toż to jakiś podgatunek! – oceniła blondyna, wyjaśniając brunetce (albo odwrotnie) jakąś wątpliwość.

Bez porozumienia i z pominięciem dialogu społecznego rząd federany oraz rządy regionalne podpisały porozumienie koalicyjne, które dotknie przede wszystkim pracowników, osoby bezrobotne oraz rodziny o niskich i przeciętnych dochodach.

Spośród wielu znakomitych belgijskich piw wyróżniają się te robione przez zakony trapistów. Uznanie ich wyjątkowego charakteru pozwoliło nie tylko na obecność w Belgii, ale i na całym świecie. Tego dowodem jest również upodobanie innych zakonów rozsianych w Europie i poza nią.

Po telefonie od Marka i propozycji wspólnego wyjazdu na łowisko we Francji, nie czekałem zbyt długo na podjęcie decyzji. Zgodziłem się od razu, gdyż taką wyprawę miałem już od dawna w planach, ale, niestety, praca i obowiązki nie pozwalały na to, więc propozycja Marka bardzo mi podpasowała.

Po pięciodniowych zaciętych starciach między ludnością murzyńską, a policją i gwardią narodową, dzielnica Watts w Los Angeles przedstawia obraz zniszczenia.

Trudno uwierzyć, że mamy już grudzień i kolejny rok prawie za sobą. Jedenaście miesięcy przeleciało jak z bicza trzasnął i na nowo pojawił się problem zakupu prezentów na gwiazdkę.

Nie do rzadkości należą przypadki, gdy ludzie prowadzą wspólne życie, pomimo, iż nie zawarli ze sobą związku małżeńskiego. Sytuację taką odzwierciedla instytucja konkubinatu. W Belgii w przeciwieństwie do Polski, ustawodawca już dawno wypowiedział się na ten temat.

Dla wielu z nas czasem postanowień, planowania życiowych zmian jest Nowy Rok. Ale nie dla mnie.

Mimo nazwy, która często kojarzy się nam z antypodami, Zelandia jest najbliższą Belgii nadmorską prowincją Królestwa Niderlandów. Położona w delcie trzech dużych rzek – Renu, Mozy i Skaldy – jest znana nie tylko ze swoich przepięknych plaż.

 

Reklama

Poczta kwiatowa
Radio Roza
niderlandia.org
polonia.be

Galeria

  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Miss Fitness
  • Ani Mru Mru
  • Bal Karnawałowy 2011
  • Koncert Budki Suflera
  • Bal Gimnazjalistów
  • Koncert Golec u-Orkiestra
  • Krakus
  • Majówka Comblain La Tour 2010
  • Dzień Dziecka 2012
  • Dzień Dziecka w szkole 2010
  • Mini galeria 04
  • Mini galeria 03
  • Bal Karnawałowy 2012
  • Bal Karnawałowy 2012

Oni nam zaufali

kuchnia
ing
wbc
rossignol
permis
aaxe
wiewiorka
les delices